Συνήθως θεωρούμε φυσικό να κινούμαστε στη ζωή, ανάμεσα στο τι πρέπει και στο τι μπορεί να γίνει, παραβλέποντας αυτό που πραγματικά, θέλουμε να γίνει.

Κάνουμε αυτό γιατί πρέπει, άσχετα αν το θέλουμε ή όχι. Κάνουμε το άλλο, γιατί αυτό μπορεί να γίνει, ακόμη κι αν δεν είναι αυτό, που εμείς θέλουμε να γίνει.

Όμως ποιος αποφασίζει για τη ζωή μας τελικά; Ποιος ορίζει τα πρέπει, ποιος τα όρια του μπορώ;

Αν καθίσουμε να σκεφτούμε πραγματικά πόσα πράγματα κάνουμε κάθε μέρα, που μέσα μας δε νιώθουμε ότι θέλουμε, ή ότι είναι ηθικό και δίκαιο για τον εαυτό μας να γίνουν, θα μετρήσουμε άλλους τόσους τρόπους, που κακοποιούμε τον εαυτό μας καθημερινά.

Αν αναλογιστούμε πόσα πράγματα κάνουμε με τρόπους που μας καταπονούν, ή μας στεναχωρούν, ενώ θα μπορούσαμε να δράσουμε με τρόπους που να μας ευχαριστούν, που μας φέρνουν χαρά και ικανοποίηση, πραγματικά θα απογοητευθούμε

Πώς μπορούμε όμως, να αλλάξουμε πάνω σ’ αυτό;

Κατ’ αρχήν, χρειάζεται να αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα της επιλογής.

Αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αξίζουμε να έχουμε επιλογές, αλλά και ότι έχουμε τη φυσική δύναμη να επιλέγουμε τη ζωή μας.

Αν δεν έχουμε πίστη στην αξία μας  και στη δύναμή μας, κανείς δεν πρόκειται να μας προσφέρει τη δυνατότητα να επιλέξουμε, για ό,τι μας αφορά.

Αυτή η δυνατότητα δε χαρίζεται σ’ αυτόν τον κόσμο. Αυτή η δυνατότητα, μόνο κερδίζεται.

Τώρα, μπορεί να σκέφτεστε ότι οι συγκυρίες της ζωής, η κακία κάποιων ανθρώπων, η σκληρότητα του κοινωνικού συστήματος, ίσως να μη σας αφήνουν περιθώρια να αναγνωρίσετε στον εαυτό σας κάτι τέτοιο.

«Σίγουρα, δεν μπορείς να ελέγξεις τι έρχεται κατά πάνω σου κάθε στιγμή, μπορείς όμως να ελέγξεις, τι θα αφήσεις να περάσει μέσα σου».

Αυτό που έρχεται καταπάνω σου, θα καθορίσει τη ζωή σου μόνο εφόσον επιτρέψεις να εισέλθει μέσα σου. Και αν μεν είναι ευχάριστο και βελτιώνει τη ζωή σου, καλώς. Αν όμως είναι δυσάρεστο, καθηλωτικό, βαρύ, ή και τραγικό ακόμη, αφήνοντάς το να περάσει μέσα σου μπορεί να σε συντρίψει.

Μπορεί να μπερδέψει, ή να εξουδετερώσει τη σκέψη σου. Μπορεί να ματώσει το συναίσθημά σου. Μπορεί ακόμη, να αρρωστήσει, ή και να σκοτώσει το σώμα σου.

Όπως ξέρετε, κανείς δεν αρρωσταίνει από την χαρά του. Μπορεί να πεθάνει από χαρά, αλλά δεν αρρωσταίνει από χαρά. Όλες σχεδόν οι αρρώστιες, ξεκινούν από δυσάρεστες σκέψεις και συναισθήματα.

Και πότε οι δυσάρεστες σκέψεις και τα συναισθήματα μας αρρωσταίνουν;

Μα, όταν δεν ασκούμε το δικαίωμα επιλογής της στάσης μας, απέναντί τους.

Και γιατί δεν το ασκούμε;

Γιατί δεν πιστεύουμε ότι το έχουμε δικαιωματικά, ή ότι μας αξίζει να το έχουμε.

Ποιός φταίει λοιπόν, που παραιτούμαστε από το δικαίωμά μας να επιλέγουμε τη στάση μας απέναντι στις συγκυρίες;

Η χαμηλή αυτοεκτίμησή μας. Το να μην πιστεύουμε, όχι ότι αξίζουμε πολλά, αλλά ότι αξίζουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Και τα αξίζουμε, όχι γιατί κάναμε κάτι καλό, αλλά γιατί είμαστε ολόκληροι, ΤΟ ΚΑΛΟ. Κι αν δεν λειτουργούμε έτσι, μπορούμε να λειτουργήσουμε αν θυμηθούμε ποιοί είμαστε.

Αν  θυμηθούμε τη βασική μας σύνθεση. Γιατί  αν τη θυμηθούμε, όλα στη ζωή μας θα γίνουν πολύ πιο εύκολα

Ποια είναι αυτή;

Η βασική μας σύνθεση είναι η ΑΓΑΠΗ.

Αν μείνουμε σε πλήρη ταύτιση με τη σύνθεσή μας, αναγνωρίσουμε τη φύση μας δηλαδή, όλα μπορούν να γίνουν ευκολότερα.

Ποια αγάπη; Να δώσουμε αγάπη; Να πάρουμε αγάπη;

Σε κανέναν δεν αρέσει να δίνει. Όλοι λέμε κάποια στιγμή: «Κουράστηκα να δίνω».

Ο.κ. Μια χαρά, κουράστηκες. Αν όμως αγαπούσες τον εαυτό σου, θα κουραζόσουν να τον αγαπάς; Ρωτήστε τον εαυτό σας. Θα κουραζόσασταν ποτέ, να σας αγαπάτε;

Γιατί δεν θα κουραζόσασταν; Γιατί όσο και να σας αγαπήσετε, ποτέ δεν θα είναι αρκετό.

Κι ας πούμε ότι σας αγαπάτε πολύ. Πόσο πολύ σας αγαπάτε; Τόσο, που μπορείτε να αγαπήσετε κι άλλους; Γιατί για να αγαπήσεις άλλους, πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου. Να τον αγαπάς τόσο, που να ξεχειλίσει η αγάπη σου σ΄αυτόν και να αρχίσει να ρέει προς τους άλλους.

Αγαπάς τόσο τον εαυτό σου, που να γεμίσεις μέσα σου και να ρέει η αγάπη σου προς τους άλλους;

Μπορεί να ακούγεται κάπως γραφικό, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας.

Είπαμε και άλλες φορές ότι το συναίσθημα της αγάπης, μας ανεβάζει δονητικά στα 200+hz. Ακόμη και η ευχαριστία, το χαμηλότερο δονητικά από τα θετικά συναισθήματα, δονείται στα 45hz.

Aν σκεφτούμε ότι τα προβλήματά μας ξεκινάνε από θλίψη, φόβο, δυσαρέσκεια, ενόχληση, υπερηφάνεια, εκνευρισμό, θυμό, υποτίμηση, αίσθηση υπεροχής, οίκτο, μεγαλομανία κι ότι κανένα απ’ αυτά δεν δονείται σε συχνότητα πάνω από 3,1 hz, τι μπορεί να μας βλάψει αν διατηρήσουμε τις δονήσεις μας έστω στα 45hz της ευχαριστίας;

Και δεν χρειάζεται καν, η ευχαριστία να κατευθυνθεί κάπου έξω. Ας ευχαριστούμε τον εαυτό μας μόνο επειδή υπάρχει, όχι απαραίτητα επειδή κάτι σπουδαίο πέτυχε.

Πόσο δύσκολο είναι, να το νοιώσουμε αυτό; Πόσο εύκολο είναι;

Είναι δύσκολο, αν δεν αποδεχθούμε την αξία μας σαν ύπαρξη και μόνο.

Είναι εύκολο, αν σκεφτούμε ότι τον κόσμο τον επηρεάζουμε με αυτό που είμαστε κι όχι με αυτό που κάνουμε.

Το τι κάνουμε, είναι η έκφραση αυτού που είμαστε.

Και αυτό που είμαστε, πριν επηρεάσει τον κόσμο, επηρεάζει εμάς.

Το ζήτημα δεν είναι, πόσο σημαντικοί είμαστε. Το ζήτημα είναι να έχουμε συναίσθηση, του πόσο σημαντικοί είμαστε.

Γιατί αν δεν έχουμε αληθινή συναίσθηση αυτού, δεν θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να επιλέξει τη ζωή του, ακριβώς επειδή αμφιβάλλουμε για το αν αξίζουμε ώστε να διεκδικήσουμε τον έλεγχο της ζωής μας, κάνοντας επιλογές.

Μπορεί τώρα να στεκόμαστε μπροστά σε κάθε συγκυρία κι αν το περιβάλλον μας τη χαρακτηρίσει ως καταστροφή, τη βλέπουμε σαν καταστροφή, αν τη χαρακτηρίσει ευτυχία, τη νομίζουμε κι εμείς ευτυχία, άσχετα αν μέσα μας δεν αισθανόμαστε πραγματικά έτσι.

Τι γίνεται όμως όταν αγαπάμε τον εαυτό μας;

Όταν τον αγαπάμε, αναγνωρίζουμε την αξία του, οπότε τον φροντίζουμε. Δεν τον κακοποιούμε. Θέλουμε να περνάει καλά, να ζει τη ζωή σε όλες της τις διαστάσεις.

Η ψυχή μας ήρθε στη Γη για να απολαύσει την υλική δημιουργία, να δημιουργήσει η ίδια, να χαρεί, να γελάσει, να παίξει, να ονειρευτεί.

Για θυμήσου: Πότε δημιούργησες τελευταία φορά και αγαλλίασες και θράφηκες από θαυμασμό για το δημιούργημά σου; Πότε χάρηκες πραγματικά;  Πότε γέλασες με την καρδιά σου; Πότε έπαιξες; Πότε ονειρεύτηκες; Πότε έζησες, τελευταία φορά;

Θυμάσαι;

Αυτή είναι η φυσική σου κατάσταση. Αυτό είναι το φυσιολογικό, για όλους μας σ’ αυτή τη ζωή. Αυτή είναι η κατάσταση υγείας που όλοι λαχταράμε:

Το να γίνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε, υπερνικώντας κάθε τι που μας εμποδίζει, ή μας αποπροσανατολίζει απ’ αυτό.

Η επιλογή, είναι πάντα δική μας. Και μπορεί να είναι εύκολη, αρκεί να θυμόμαστε πάντα ποιο είναι το φυσιολογικό.

ΑΓΑΠΗ      ⇒       ΑΞΙΑ    ⇒       ΕΠΙΛΟΓΗ

Γιαννούλα Ρουσοδήμου
Φαρμακοποιός- Holistic Life Coach

The post ΕΣΥ, ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ; first appeared on Holistic You.

Είναι σαφώς ευκολότερο να πραγματοποιείς τα όνειρά σου, όταν είσαι υγιής και χαρούμενος, παρά όταν είσαι άρρωστος, ή δυστυχισμένος. Στην πρώτη περίπτωση, η προσπάθεια που χρειάζεσαι, είναι πολύ μικρότερη.

Και αντίθετα με ό,τι μπορεί να έχεις μάθει ως τώρα, το να έχεις υγεία και ευεξία μαζί, είναι πολύ εύκολο, αρκεί να επιλέξεις να ακολουθήσεις τη φύση. Η φύση βρίσκει πάντα, τον ευκολότερο δρόμο, για να μεταφέρει ό,τι θέλει, όπου θέλει.

Τώρα, αν αναρωτιέσαι πόσο εντάξει είναι να ακολουθήσεις τον εύκολο δρόμο, θα σου απαντήσω ότι ο εύκολος δρόμος, δεν είναι οπωσδήποτε ο κακός δρόμος, το αντίθετο μάλιστα.

Αν σκεφτείς ότι η φύση μας, είναι μάλλον καλοπροαίρετη, το δύσκολο είναι να είσαι κακός και το εύκολο να είσαι καλός. Οπότε, πάμε εύκολα.

Καταλαβαίνεις ότι δε μπορείς φυσικά να είσαι καλός με κανέναν, αν δεν είσαι με τον εαυτό σου πρώτα. Γιατί αν δε γνωρίζεις πώς να είσαι καλός με τον εαυτό σου που τον ξέρεις, πώς μπορείς να γνωρίζεις πώς να είσαι καλός με τους άλλους, που δεν τους ξέρεις το ίδιο καλά;

Κι ο πρώτος τρόπος να είσαι καλός με τον εαυτό σου, είναι να φροντίσεις την υγεία και την ευεξία σου. Και δε μιλάω για περιστασιακή φροντίδα, εναλλασσόμενη με περιόδους  αυτοβασανισμού, αλλά με μια σταθερή ροή φροντίδας. Αν δε σε φροντίζεις σταθερά, δεν μπορείς να βασίζεσαι στη συνεργασία του οργανισμού σου, τη στιγμή που τον χρειάζεσαι.

Είναι λοιπόν απαραίτητο, για να έχεις τις δυνάμεις και την οξυδέρκεια που χρειάζεσαι για να κουμαντάρεις τη ζωή σου, η φροντίδα του εαυτού σου να σου γίνει τρόπος ζωής. Πώς;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Ο οργανισμός σου, τόσο ο υλικός, όσο και ο άυλος, για να επιβιώσει, χρειάζεται τροφή και αέρα. Θρέψη και ελευθερία, δηλαδή.

Αν κάτι από τα δύο του λείψει, αρχίζει να ζορίζεται. Αν το ζόρι κρατάει καιρό, αρχίζεις να  αρρωσταίνεις. Η αρρώστια, είναι στην ουσία η κραυγή του οργανισμού σου για να τον προσέξεις, για να δεις δηλαδή τις ανάγκες του και να τις ικανοποιήσεις, ώστε να λειτουργεί με άνεση.

Αν το φροντίσεις αυτό θα μπορεί, εκτός από το να λειτουργεί το σώμα σου χωρίς προβλήματα, να σκέφτεσαι καθαρά και να συνδυάζεις τις δεξιότητές σου με επιδεξιότητα και ευελιξία. Αν δεν το κάνεις, σταδιακά θα εκφυλιστείς και στο τέλος θα αποσυντεθείς στα εξ ων συνετέθεις: Σώμα, ψυχή και πνεύμα.

Αυτό σημαίνει ότι το σώμα τελικά θα πεθάνει, ώστε να δοθεί η ευκαιρία στην ψυχή να ελευθερωθεί και να αναζητήσει την τύχη της αλλού, αφού αυτό το σώμα δεν υποστηρίζει το πρόγραμμά της. Το πνεύμα θα επιστρέψει στο Δημιουργό του, όπου ανήκει.

ΘΡΕΨΗ

Ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία σου και ανάλογα με την εποχή του χρόνου, οι ανάγκες του οργανισμού σου αλλάζουν.

Μέρος των αναγκών του, καθορίζονται από την ημερομηνία γέννησής σου, αφού οι σχετικές θέσεις των πλανητών την ημέρα που γεννήθηκες, επηρεάζουν την ικανότητα του οργανισμού να απορροφά διάφορα υλικά που χρειάζεται για τις λειτουργίες του.

Η πιο συχνή αιτία που αρρωσταίνει το σώμα μας, είναι οι ελλείψεις των υλικών που χρειάζεται, για να λειτουργήσει. Αν του λείπουν βιταμίνες, μέταλλα, ή ιχνοστοιχεία αναλόγως, μπορεί  κάποιες λειτουργίες του να μην μπορούν να γίνουν φυσιολογικά κι αυτό να καταλήξει σε ασθένεια.

Μπορεί οι τροφές που καταναλώνουμε, να είναι πλούσιες σε συστατικά που χρειάζεται το σώμα μας, αλλά να μην μπορεί να τα αξιοποιήσει. Αυτό συνήθως οφείλονται στην υπερβολική οξέωση, μια κατάσταση πολύ συνηθισμένη στις μέρες μας, λόγω κυρίως κακής διατροφής και άγχους.

Η οξέωση, δηλαδή, η μη φυσιολογική αύξηση των οξέων στο νερό του σώματός μας, όχι μόνο το εμποδίζει από το να απορροφά από την τροφή τα συστατικά που χρειάζεται, αλλά και μειώνει την ικανότητα των κυττάρων να τα συγκρατούν.

Και οι δύο παραπάνω καταστάσεις, κάνουν τον οργανισμό να λιμοκτονεί στην κυριολεξία.

Υπάρχουν βέβαια, πολλές άλλες αιτίες που μπορεί να ασθενήσει κάποιος, όπως προβλήματα που κληρονομούνται μέσα από το γενετικό υλικό, ή που προκύπτουν από ατυχήματα. Γι’ αυτό κάθε κατάσταση ασθένειας, θα πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά από τους ειδικούς.

Μπορείς όμως να προλάβεις προβλήματα υγείας και ευεξίας, θρέφοντας τον εαυτό σου όσο πιο σωστά μπορείς.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Φυσικά, υπάρχουν και προβλήματα που μπορεί να ξεκινούν από τα μη υλικά μέρη του οργανισμού σου. Όταν η ψυχή σου ζορίζεται για παράδειγμα, επειδή δεν της επιτρέπεις να εκφραστεί, μπορούν να προκύψουν πολλά νοητικά και ψυχολογικά προβλήματα.

Τα προβλήματα που δεν λύνονται σε μη υλικό επίπεδο όπου προκύπτουν, τελικά σωματοποιούνται. Αντίστροφα, τα προβλήματα που βλέπουμε σ’ ένα σώμα, μπορούν να μας καθοδηγήσουν να καταλάβουμε, πού ζορίζεται ένας άνθρωπος, ή τι τον ζορίζει.

Και γιατί πάντα αναφέρω και την ευεξία μαζί με την υγεία;

Γιατί, η ευεξία είναι το βαρόμετρο της υγείας.

Το πώς αισθάνεσαι κάθε στιγμή, σου δείχνει προς ποιά κατεύθυνση υγείας προχωράς: Αν νοιώθεις άσχημα, η υγεία σου τείνει να χειροτερεύει. Αν νοιώθεις καλά, τότε μάλλον βελτιώνεται. Φυσικά, αναφέρομαι όχι στην περίπτωση που νιώθεις καλά κατά ώρες, αλλά όταν η ευεξία σου εμφανίζεται σχετικά σταθερή, στη διάρκεια του 24ώρου.

Η κάθε περίπτωση όπως είπαμε, είναι μοναδική, επειδή ο καθένας μας είναι μοναδικός. Γι’ αυτό και οι θεραπείες πρέπει να εξατομικεύονται, να σχεδιάζονται δηλαδή στα μέτρα του πάσχοντος.

Αυτό σημαίνει ότι αν δυό άνθρωποι έχουν τα ίδια συμπτώματα, δε σημαίνει ότι πάσχουν από το ίδιο πρόβλημα, ή ότι θα γίνουν καλά με την ίδια θεραπεία. Επίσης δύο άνθρωποι που ζουν υπό τις ίδιες δυσμενείς συνθήκες καθημερινότητας, δεν σημαίνει ότι θα αναπτύξουν τα ίδια προβλήματα υγείας.

Το τι κάνει έναν οργανισμό να νοσεί κι άλλον όχι, αν και ζουν σε παρόμοιες, δυσμενείς συνθήκες ζωής, δεν έχει ακόμη ξεκαθαριστεί με βεβαιότητα. Οι γνώσεις μας για τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού, είναι δυσανάλογα ελλιπής, συγκριτικά με τις δυνατότητες της επιστήμης σήμερα.

Το άνοιγμα προς την ολιστική θεώρηση της υγείας, μας δίνει πολλές ελπίδες τόσο για την πρόληψη, όσο και για τη θεραπεία μεγαλύτερου φάσματος ασθενειών. Υπ’ αυτό το πρίσμα, η κατάσταση ενός ανθρώπινου οργανισμού εκτιμάται συνολικά. Επειδή ο οργανισμός λειτουργεί σαν ένα ενιαίο σύνολο, η ορθή τακτική είναι να αντιμετωπίζονται τα προβλήματά του συμμετρικά σε όλα τα επίπεδα ύπαρξής του, υλικά και μη.

Ας τον φροντίσουμε έτσι, ενιαία: σαν ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ.

Με φροντίδα και ενδιαφέρον

Γιαννούλα Ρουσοδήμου
Φαρμακοποιός – Holistic Life Coach

The post Πώς υγεία & ευεξία, μας φέρνουν πιο κοντά στα όνειρά μας first appeared on Holistic You.