ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΑΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ;

Τι είναι άραγε αυτό, που κάνει ευφυείς, δυναμικούς και καθόλα ικανούς ανθρώπους, να αφήνουν τη δύναμή τους στα χέρια άλλων, συχνά λιγότερο ευφυών;

Ναι, καλά το σκεφτήκατε: Η εσωτερική μας αμφιβολία.

Όντας μεγαλωμένοι οι περισσότεροι, με την πεποίθηση ότι δεν είμαστε αρκετά έξυπνοι, αρκετά ικανοί, αρκετά οξυδερκείς, αρκετά… αρκετοί για να ξέρουμε πώς λειτουργεί αυτή η ζωή, παραδίδουμε τη δύναμή μας σε άλλους, που μεγάλωσαν με τη βεβαιότητα ότι είναι περισσότερο έξυπνοι, περισσότερο οξυδερκείς από οποιονδήποτε άλλο, τόσο επαρκείς στο να χειριστούν τη δική τους ζωή, που τους περισσεύει δύναμη για να χειριστούν και τις ζωές των άλλων!

Τι διαφέρουν αυτοί από μας;

Μόνο, στο τι πιστεύουν για τον εαυτό τους.

Για παράδειγμα, οι πλούσιοι άνθρωποι, – όχι οι τυχαία πλούσιοι, αλλά οι συνειδητά πλούσιοι -, ξέρουν τους κινδύνους από την μη αυτοδιαχείριση του εαυτού, γι’ αυτό φροντίζουν από νωρίς, να θωρακίζουν τους απογόνους τους απέναντι στους ανθρώπους επιρροής.

Πώς;

Ενισχύοντας με κάθε τρόπο τις ηγετικές ικανότητες των παιδιών τους, από τις πολύ μικρές ηλικίες. Έτσι, ενώ εμείς πληρώνουμε για να πάμε τα παιδιά μας τα καλοκαίρια σε κατασκηνώσεις διασκέδασης και σπάνια, ψυχαγωγίας, αυτοί τα στέλνουν σε κατασκηνώσεις εκπαίδευσης μελλοντικών ηγετών.

Ενώ εμείς μαθαίνουμε τα παιδιά μας να συμβιβάζονται μ’ αυτό που έχουν, αυτοί διδάσκουν τα δικά τους παιδιά, να μην ικανοποιούνται με τίποτα.

Ο στόχος τους, δεν είναι φυσικά να τα κάνουν δύστροπα ή κακομαθημένα, αλλά να τα προκαλέσουν να προσπαθούν γι’ αυτό που επιθυμούν χωρίς να σταματούν, μέχρι να το πετύχουν.

Ενώ εμείς διδάσκουμε τα παιδιά μας να απλώνουν τα πόδια τους «μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμά τους», αυτοί τα διδάσκουν πώς θα ράβουν καινούργιες προσθήκες, ώστε «το πάπλωμα, να φτάνει ως το μήκος των ποδιών τους».

Κι ενώ εμείς δίνουμε μάχη για να «προσγειωθούν» τα παιδιά μας όταν ονειρεύονται και να καταλάβουν ότι βάσει λογικής, είναι περιορισμένα αυτά που μπορούν να κάνουν, εκείνοι τα ωθούν να εξασκήσουν τον οραματισμό τους στο έπακρο.

Τι ξέρουν αυτοί, που δεν το ξέρουμε εμείς;

Ξέρουν, ότι έχουμε μέσα μας την ικανότητα, να φτάσουμε ως εκεί που μπορούμε να φανταστούμε, όσο μακριά κι αν είναι αυτό το εκεί, από το εδώ που βρισκόμαστε τώρα. Αν δε μπορούσαμε να το φτάσουμε, δε θα μπορούσαμε και να το οραματιστούμε.

ΣΧΕΔΙΟ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ – ΣΧΕΔΙΟ ΖΩΗΣ

Ξέρετε, πώς αποφασίζουν οι πλούσιοι, αν θα επενδύσουν σε μια επιχείρηση ή όχι;

Πώς ελκύεις κεφάλαια για την επιχείρησή σου, από έναν επενδυτή;

Μα φυσικά, παρουσιάζοντας ένα business plan, ένα σχέδιο δηλαδή, που θα περιγράφει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της επιχείρησής σου. Ποιό είναι το μέλλον της; Το όραμά σου γι’ αυτήν. Το πού θέλεις να την πας.

Πώς αποφασίζουμε εμείς, αν θα επενδύσουμε σε μια επιχείρηση;

• Από το αν η επιχείρηση ανήκει σ’ έναν καλό μας φίλο, ή συγγενή.
• Από το αν μας αρέσει προσωπικά το αντικείμενο.
• Από το αν ακούγεται, ότι τέτοιες επιχειρήσεις βγάζουν λεφτά.

Με τον ίδιο τρόπο επενδύουμε και στα παιδιά μας. Τα ωθούμε προς τα εκεί, που ακούγεται ότι κρύβεται το χρήμα και η αναγνώριση.

Πότε και πόσοι από μας ερευνήσαμε ποιά είναι η φυσική κλίση, το φυσικό ταλέντο του παιδιού μας, ώστε να επενδύσουμε πάνω σ’ αυτό;

Πότε και πόσοι από μας επενδύσαμε πάνω στο φυσικό μας ταλέντο, στη φυσική μας κλίση, για να κερδίσουμε μια θέση στη ζωή;

Είσαι απ’ αυτούς που επένδυσαν στο φυσικό τους ταλέντο, στη φυσική τους κλίση; Ή όχι;

Κι αν όχι, πώς αισθάνεσαι τώρα;

Κι αν όχι, πώς σκέφτηκες και δεν το έκανες τελικά;

Θυμήσου τι σκέψεις έκανες σ’ όλη αυτή την πορεία και εξήγησε στον εαυτό σου τι σε έκανε να επιλέξεις κάτι διαφορετικό, απ’ αυτό που αγαπάει η ψυχή σου; Κι αν δε το ξέρεις τι είναι αυτό, δεσμεύσου μέσα σου, να το βρεις.

Είναι σημαντικό να ανακαλύψεις τον τρόπο που σκέφτεσαι. Δεν είναι αργά, δεν είναι νωρίς για να επιχειρήσεις να συνειδητοποιήσεις το μηχανισμό, ή τους μηχανισμούς που σε κρατούν μακριά από τη φυσική του κατάσταση: την ελευθερία.

Την ελευθερία του να είσαι και να κάνεις, ό,τι η ψυχή σου αγαπά!!!

ΕΠΑΝΙΣΤΑΜΑΙ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Μπορεί τώρα να σκέφτεσαι, ότι και να βρεις το μηχανισμό που σε απομακρύνει από την φύση σου, τι θα αλλάξει;

Έχεις ήδη μια ζωή, έχεις ήδη εδραιώσει συγκεκριμένες συνήθειες, άλλοι εξαρτώνται από σένα οικονομικά, συναισθηματικά, ή με άλλους τρόπους. Είναι μάλλον αργά, για να επαναστατήσεις. Μια επανάστασή σου τώρα, θα κατέστρεφε τα πάντα. Όλα όσα με τόσο κόπο πέτυχες, υποθηκεύοντας την υγεία, την ευεξία σου, την ίδια σου τη ζωή.

Να επαναστατήσεις; Ενάντια σε ποιόν να επαναστατήσεις; Στην οικογένειά σου, στην εργασία σου, στην κοινωνία που ζεις; Και να τα καταστρέψεις όλα;

Έχουμε μάθει να ταυτίζουμε την έννοια της επανάστασης, με την έννοια της ολοκληρωτικής καταστροφής. Είναι όμως πράγματι η επανάσταση καταστροφική;

Τι σημαίνει επανάσταση;

Επανίσταμαι, σημαίνει ξαναστέκομαι όρθιος. Σημαίνει επίσης, ότι είμαι και πάλι υπαρκτός, έχω δηλαδή πάλι, παρουσία.

Επανάσταση λοιπόν είναι, να ξαναϋπάρξω και να ξανασταθώ όρθιος. Πόσο καταστροφικό, θα μπορούσε να είναι αυτό; Και σε τι, θα μπορούσε να είναι καταστροφικό;

Το να ξανασταθείς όρθιος, ή να ξαναυπάρξεις, να ξαναείσαι παρών στη ζωή και στη ζωή σου, τι θα μπορούσε να φέρει;

• Τι είδους αλλαγές;
• Σε ποιά πεδία;
• Τι επιπτώσεις, θα είχε στην καθημερινότητά σου;
• Πώς θα επηρέαζε, την καθημερινότητα των άλλων γύρω σου, κοντά σου ή μακριά σου;

Αν το περιβάλλον το επηρεάζουμε με αυτό που είμαστε, το να είμαστε παρόντες, ή να ξαναστεκόμαστε όρθιοι, θα είναι κατ’ αρχήν από μόνο του μια επιτυχία!!!

Η οποία επιτυχία, θα ξαναφέρει την αίσθηση ισχύος μέσα μας, αφού ξαναστέκομαι, σημαίνει ότι έχω τη δύναμη να το κάνω. Αν δεν είχα δύναμη, δε θα στεκόμουν, θα καθόμουν, ή θα γονάτιζα, ή και θα σερνόμουν.

Το να είμαι παρών στη ζωή μου, σημαίνει να ξέρω ποιός είμαι, πού βρίσκομαι, τι μου συμβαίνει εδώ που βρίσκομαι, τι κάνω, τι μπορώ να κάνω και πού θέλω να πάω.

Οπότε, αν ξαναστέκομαι όρθιος και είμαι παρών στη ζωή μου, σημαίνει ότι η δύναμή μου είναι ενεργή, αφού μπορεί να με κρατά όρθιο και πάλι, οπότε, το επόμενό μου βήμα θα μπορούσε να είναι, – αν θέλω -, να περπατήσω προς μια κατεύθυνση, που θα επιλέξω εγώ.

Εσύ, ποιά κατεύθυνση θα επιλέξεις παρακάτω, στη ζωή σου;

Έχοντας συναίσθηση της δύναμής σου και πάλι, πού επιλέγεις να πας; Και για να πας εκεί που επιλέγεις, θεωρείς απαραίτητο να καταστρέψεις το σημείο που πατάς; Γιατί;

Μήπως για να μηδενίσεις τις πιθανότητες να ξαναγυρίσεις πίσω;

Μα, αν η ελευθερία σου σε στέλνει παρακάτω, τι σε κάνει να αμφιβάλεις, τι σε κάνει να φοβάσαι, ότι θα επιστρέψεις εκεί απ’ όπου ξεκίνησες;

Τι;

Θα σε αφήσω σ’ αυτό το σημείο να δώσεις τις δικές σου απαντήσεις. Και να θέσεις τα δικά σου, νέα ερωτήματα.

Θα σε προκαλέσω να παρατηρείς κάθε μέρα τον εαυτό σου στον καθρέφτη, μέχρι να ανακαλύψεις, τι από την εικόνα που βλέπεις ταιριάζει με τον άνθρωπο που είσαι μέσα σου και τι όχι.

Κι όταν το βρεις, θα πρέπει μόνος σου, χωρίς να χρειάζεται να σε προτρέψει κάποιος, να δώσεις χώρο σ’ αυτόν τον άνθρωπο που είσαι, να ξανασταθεί στα πόδια του και να ξαναϋπάρξει στη ζωή του. Να επαναστατήσει ουσιαστικά, πραγματικά, όχι καταστροφικά. Γιατί, εκτός των άλλων,

επανάσταση, σημαίνει και επαναπροσδιορισμό στάσης απέναντι στον εαυτό σου και απέναντι σε όλα όσα συνιστούν τη ζωή. Και κυρίως, τη δική σου ζωή.

Το πώς θα χειριστείς αυτή την αλλαγή, θα καθορίσει και το τι θα σου φέρει. Αν την χειριστείς καταστροφικά, θα φέρει καταστροφές, αν τη χειριστείς δημιουργικά, θα φέρει δημιουργία.

Είναι καθαρά δική σου επιλογή.

Μια ακόμη επιλογή για τη ζωή σου.

Γιαννούλα Ρουσοδήμου
Φαρμακοποιός- Holistic Life Coach

The post ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ; (Β΄ ΜΕΡΟΣ) first appeared on Holistic You.

Η έννοια  της ελευθερίας, είναι καλά κρυμμένη, κάτω από την ερμηνεία που δίνει ο καθένας μας γι’ αυτή.

Αντικειμενικά, η ελευθερία, ταυτίζεται με την έννοια της βούλησης. Θέλω, βούλομαι να είμαι έτσι και μπορώ να είμαι έτσι. Θέλω, βούλομαι να δράσω αλλιώς και μπορώ να δράσω αλλιώς.

Ετυμολογικά, η λέξη «ελευθερία» σημαίνει «να πηγαίνει κάποιος εκεί όπου αγαπά/ όπου επιθυμεί».

Ελευθερία λοιπόν, είναι το να πράττεις ό,τι γεννά αγάπη μέσα σου, ό,τι δηλαδή σε φωτίζει και σε κάνει να φωτίζεις, 

Η ελευθερία, είναι η ίδια η ανακάλυψη του μεγαλειώδους σου εαυτού, αυτού του εαυτού που δεν επιτρέπει σε καθέναν να του πει ποιός είναι, γιατί ξέρει ποιός είναι και δεν επιτρέπει σε κανέναν να του επιβάλλει πού να πάει, γιατί ξέρει πού θέλει να πάει.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ

Είναι η δύναμή μας, μέσα μας. Γεννηθήκαμε ελεύθεροι. Είχαμε πλήρη αντίληψη της μοναδικότητάς μας. Δεν αναγνωρίζαμε κάποιο περιορισμό στις δυνατότητές μας.

Θα έχετε παρατηρήσει, ότι τα νεογέννητα προκαλούν κάθε στιγμή τις δυνατότητές τους ρισκάροντας, προσπαθώντας να κατανοήσουν το σώμα τους και να το διαχειριστούν. Ανάλογα, δοκιμάζουν και τη συναισθηματική, τη λεκτική και γενικότερα, την ενεργειακή επιρροή τους στο περιβάλλον τους.

Είναι πολύ ευτυχισμένα, μέχρι να φυτέψουμε μέσα τους την αίσθηση του κινδύνου και των περιορισμών της ύλης, συγκρατώντας τα, με το να τους δημιουργούμε φόβους και ανασφάλειες για τις ικανότητές τους. Αυτό συντελείται σε κάθε οικογένεια, σε κάθε κοινωνία, απ’ άκρη σ’ άκρη σ’ όλη τη Γη. Συντελείται επίσης, συχνά εντονότερα, σε επιμέρους κοινωνικές ομάδες, είτε θρησκευτικές, είτε φιλοσοφικές, είτε φυλετικές.

Η διαπαιδαγώγηση από τους γονείς, τους δασκάλους, την κοινωνία, υποτίθεται ότι στοχεύει, στο να γνωρίσει στην ψυχή το πώς λειτουργεί ο υλικός κόσμος, στον οποίο μπαίνει με το ένδυμα του σώματος. Παράλληλα, χωρίς να το επισημαίνει, ούτε φυσικά να το διαφημίζει, δημιουργεί τις αναμονές στην σκέψη και στο συναίσθημα του νέου ανθρώπου, ώστε να συνδεθεί στη συνέχεια ένα χαλινάρι σωματικό, νοητικό, ή συναισθηματικό.

Γιατί όμως; Γιατί ξοδεύεται τόσος χρόνος και τόση ενέργεια, για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την χαλιναγώγηση της ελευθερίας ενός ανθρώπου;

ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΧΑΛΙΝΑΡΙΑ

Γιατί θεωρείται τελικά, απαραίτητο να τεθεί οποιοδήποτε χαλινάρι στο ανθρώπινο όν, ένα όν κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού;

Γιατί οι θεϊκές ιδιότητες του νεο-αφιχθέντος ανθρώπου, χρειάζεται να υποστούν οποιαδήποτε αλλαγή, ώστε να τον καταστήσουν ικανό να λειτουργήσει σ’ αυτόν τον κόσμο;

Μήπως η ζωή στη Γη απαιτεί περισσότερα, από το να έχει κανείς μια κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού, φύση;

Ή συμβαίνει κάτι άλλο;

Έχουμε μια τάση, να μην εμπιστευόμαστε την ελευθερία, ως ασφαλή ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης. Η ελευθερία, που ερμηνεύεται εσφαλμένα ως καταπάτηση κάθε ορίου, φαίνεται να προδιαθέτει προς μια ζωή, κοινωνικά μη αρμονική.

Ο γονιός, προσπαθεί να εξασφαλίσει ότι το παιδί του θα συντονιστεί καλά με τις αρχές της κοινωνίας που ζει. Αυτό του αρκεί, για να βεβαιωθεί, ότι του πρόσφερε τα σωστά εφόδια για μια πετυχημένη ζωή. 

Επίσης, η ανασφάλεια του μέλλοντος, επιβάλλει στο γονιό να δημιουργήσει έναν βαθύ συναισθηματικό σύνδεσμο με το παιδί του, τέτοιον, που να του προσφέρει ασφάλεια και φροντίδα στην γεροντική του ηλικία. Αν αυτός ο δεσμός φτάσει μέχρι σιδηρά δεσμά, δεν τον πολυαπασχολεί. Συχνά, μπορεί να το θεωρεί ίσως και ευλογία, αφού έτσι σιγουρεύει την επιρροή του πάνω στο παιδί.

Το κοινωνικό σύστημα από την άλλη, για να εξυπηρετηθεί πρέπει να φροντίσει, ώστε ο άνθρωπος μέχρι να ενηλικιωθεί, να έχει γίνει πλήρως δεκτικός στο να υπηρετήσει το υφιστάμενο κοινωνικό μοντέλο χωρίς πολλές πολλές ερωτήσεις, ή αντιρρήσεις. Αναλόγως, δρουν και οι επιμέρους ομάδες, προς εξυπηρέτηση και προστασία των συμφερόντων τους. 

Και μέσα σ’ όλες αυτές τις επιρροές, εσύ ως παιδί και αργότερα ως ενήλικας, πρέπει να βρεις τον εαυτό σου.

• Να βρεις το ποιός είσαι, όχι ποιός σου λένε ότι είσαι.
• Να βρεις ποιές είναι πραγματικά οι δικές σου σκέψεις, ξεχωρίζοντάς τες από αυτές που σου υποβλήθηκαν.
• Να βρεις τι πραγματικά θέλεις, όχι τι πρέπει να θέλεις.
• Να ανακαλύψεις το δικό σου όνειρο, ανάμεσα στα όνειρα που σου υπέβαλαν οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι προϊστάμενοι, η κοινωνία.
• Να θέσεις το δικό σου στόχο, αυτόν που θα κάνει τη ζωή σου να αξίζει.

Αυτόν, που θα σε κάνει να ξυπνάς κάθε πρωί με λαχτάρα, για να συνεχίζεις την πορεία σου προς αυτόν.

Αυτόν, που θα σε κάνει να χαμογελάς σε κάθε σου βήμα, επιλέγοντας να συγκεντρώνεις το βλέμμα σου μπροστά, μακριά, στο φως κι όχι στο σκοτάδι που μπορεί να κάνει τα γόνατά σου να λυγίζουν στο χώμα.

Αυτόν που θα σε κάνει να συνεχίζεις, χωρίς να νιώθεις κούραση μετά από πολλές ώρες εργασίας.

Αυτόν που θα σου δίνει τη δύναμη να δεσμεύεσαι πως ό,τι κι αν γίνει, εσύ θα συνεχίζεις να προχωράς.

Αυτόν που θα σε κάνει να μην φοβάσαι αν αποτύχεις. Που θα σου δίνει το κουράγιο να αναλύεις και να αξιοποιείς την αποτυχία σου, μετατρέποντάς την σε σκαλί που θα σε ανεβάσει πιο ψηλά.

Πώς θα βρεις τον αληθινό σου εαυτό και το δικό σου όνειρο;

Πώς θα ξεκαθαρίσεις, πώς θα ορίσεις ποιός είσαι και τι θέλεις;

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Αν δε νιώθεις ελεύθερος, αλλά θέλεις να επιστρέψεις τη ζωή σου στην ελεύθερη, θεϊκή της ταυτότητα, είναι καλό να μην περιμένεις πότε θα σου προσφερθεί η ευκαιρία. Είναι προτιμότερο να δημιουργήσεις μία μόνος σου, για τον εαυτό σου. Και μάλιστα, να τη δημιουργήσεις σήμερα, όχι την επόμενη Δευτέρα, τον επόμενο μήνα, ή τον επόμενο χρόνο.

Πώς;

Ξεκινώντας με την αναγνώριση του εαυτού σου, της ταυτότητάς σου. Να ξεκινήσεις μια έρευνα μέσα σου και έξω σου, να βρεις ποιός αληθινά είσαι.

Δες τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Παρατήρησέ τον με προσοχή, από πάνω ως κάτω. Τον γνωρίζεις αυτόν τον άνθρωπο; Αυτός εκεί που βλέπεις, είναι αυτός που νιώθεις μέσα σου;

Το βλέμμα αυτού του ανθρώπου στον καθρέφτη, είναι το βλέμμα της δικής σου ψυχής; Είναι το βλέμμα σου;

Το χαμόγελο που βλέπεις σ’ αυτόν τον άνθρωπο, είναι το πραγματικό σου χαμόγελο; Ή δε χαμογελάς καθόλου;

Αν τόση ώρα στέκεσαι μπροστά σου και μετράς τις ατέλειές σου, δεν είσαι στο σωστό δρόμο, να ξέρεις. Αν τον παρατηρείς για να τον επικρίνεις, ή να τον τρομοκρατήσεις αργότερα, το πιθανότερο είναι να το αντιλαμβάνεται, οπότε θα προσπαθήσει να σου κρυφτεί.

Ίσως ήδη να σου κρύβεται, αν το’ χεις ξανακάνει, αναγκάζοντάς σε να φοράς ρούχα που δε σου ταιριάζουν, να φτιάχνεις βαρύ μακιγιάζ που κρύβει το πραγματικό σου πρόσωπο,  να συμπεριφέρεσαι με τρόπο άσχετο με το πώς πραγματικά αισθάνεσαι.

Αν κοιτάζοντάς σε τώρα διακρίνεις κάτι απ’ αυτά, σκέψου αν θες να συνεχίσεις έτσι. Αν θες να μείνεις στην ψευδαίσθησή σου και πόσο ευτυχισμένος/η είσαι μέσα σ’ αυτή;

Αν όμως δεν ευτυχείς έτσι όπως είσαι τώρα, αναρωτήσου τι θα ήθελες να αλλάξεις.

Όχι, δεν πρόκειται να σου πω εγώ, τι να αλλάξεις. Ούτε να επιτρέψεις σε κανέναν να σου πει. Μόνος σου θα πρέπει να το βρεις. Αλλιώς, πάλι κάποιου άλλου την δοξασία θα αναπαράγεις. Οπότε, δεν άλλαξες κάτι. Απλώς αλλάζεις αναμορφωτή. Ποιό το όφελος; Τον εαυτό σου πώς θα τον βρεις;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Γιαννούλα Ρουσοδήμου
Φαρμακοποιός- Holistic Life Coach

The post ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ; (Α΄ ΜΕΡΟΣ) first appeared on Holistic You.

Συνήθως θεωρούμε φυσικό να κινούμαστε στη ζωή, ανάμεσα στο τι πρέπει και στο τι μπορεί να γίνει, παραβλέποντας αυτό που πραγματικά, θέλουμε να γίνει.

Κάνουμε αυτό γιατί πρέπει, άσχετα αν το θέλουμε ή όχι. Κάνουμε το άλλο, γιατί αυτό μπορεί να γίνει, ακόμη κι αν δεν είναι αυτό, που εμείς θέλουμε να γίνει.

Όμως ποιος αποφασίζει για τη ζωή μας τελικά; Ποιος ορίζει τα πρέπει, ποιος τα όρια του μπορώ;

Αν καθίσουμε να σκεφτούμε πραγματικά πόσα πράγματα κάνουμε κάθε μέρα, που μέσα μας δε νιώθουμε ότι θέλουμε, ή ότι είναι ηθικό και δίκαιο για τον εαυτό μας να γίνουν, θα μετρήσουμε άλλους τόσους τρόπους, που κακοποιούμε τον εαυτό μας καθημερινά.

Αν αναλογιστούμε πόσα πράγματα κάνουμε με τρόπους που μας καταπονούν, ή μας στεναχωρούν, ενώ θα μπορούσαμε να δράσουμε με τρόπους που να μας ευχαριστούν, που μας φέρνουν χαρά και ικανοποίηση, πραγματικά θα απογοητευθούμε

Πώς μπορούμε όμως, να αλλάξουμε πάνω σ’ αυτό;

Κατ’ αρχήν, χρειάζεται να αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα της επιλογής.

Αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αξίζουμε να έχουμε επιλογές, αλλά και ότι έχουμε τη φυσική δύναμη να επιλέγουμε τη ζωή μας.

Αν δεν έχουμε πίστη στην αξία μας  και στη δύναμή μας, κανείς δεν πρόκειται να μας προσφέρει τη δυνατότητα να επιλέξουμε, για ό,τι μας αφορά.

Αυτή η δυνατότητα δε χαρίζεται σ’ αυτόν τον κόσμο. Αυτή η δυνατότητα, μόνο κερδίζεται.

Τώρα, μπορεί να σκέφτεστε ότι οι συγκυρίες της ζωής, η κακία κάποιων ανθρώπων, η σκληρότητα του κοινωνικού συστήματος, ίσως να μη σας αφήνουν περιθώρια να αναγνωρίσετε στον εαυτό σας κάτι τέτοιο.

«Σίγουρα, δεν μπορείς να ελέγξεις τι έρχεται κατά πάνω σου κάθε στιγμή, μπορείς όμως να ελέγξεις, τι θα αφήσεις να περάσει μέσα σου».

Αυτό που έρχεται καταπάνω σου, θα καθορίσει τη ζωή σου μόνο εφόσον επιτρέψεις να εισέλθει μέσα σου. Και αν μεν είναι ευχάριστο και βελτιώνει τη ζωή σου, καλώς. Αν όμως είναι δυσάρεστο, καθηλωτικό, βαρύ, ή και τραγικό ακόμη, αφήνοντάς το να περάσει μέσα σου μπορεί να σε συντρίψει.

Μπορεί να μπερδέψει, ή να εξουδετερώσει τη σκέψη σου. Μπορεί να ματώσει το συναίσθημά σου. Μπορεί ακόμη, να αρρωστήσει, ή και να σκοτώσει το σώμα σου.

Όπως ξέρετε, κανείς δεν αρρωσταίνει από την χαρά του. Μπορεί να πεθάνει από χαρά, αλλά δεν αρρωσταίνει από χαρά. Όλες σχεδόν οι αρρώστιες, ξεκινούν από δυσάρεστες σκέψεις και συναισθήματα.

Και πότε οι δυσάρεστες σκέψεις και τα συναισθήματα μας αρρωσταίνουν;

Μα, όταν δεν ασκούμε το δικαίωμα επιλογής της στάσης μας, απέναντί τους.

Και γιατί δεν το ασκούμε;

Γιατί δεν πιστεύουμε ότι το έχουμε δικαιωματικά, ή ότι μας αξίζει να το έχουμε.

Ποιός φταίει λοιπόν, που παραιτούμαστε από το δικαίωμά μας να επιλέγουμε τη στάση μας απέναντι στις συγκυρίες;

Η χαμηλή αυτοεκτίμησή μας. Το να μην πιστεύουμε, όχι ότι αξίζουμε πολλά, αλλά ότι αξίζουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Και τα αξίζουμε, όχι γιατί κάναμε κάτι καλό, αλλά γιατί είμαστε ολόκληροι, ΤΟ ΚΑΛΟ. Κι αν δεν λειτουργούμε έτσι, μπορούμε να λειτουργήσουμε αν θυμηθούμε ποιοί είμαστε.

Αν  θυμηθούμε τη βασική μας σύνθεση. Γιατί  αν τη θυμηθούμε, όλα στη ζωή μας θα γίνουν πολύ πιο εύκολα

Ποια είναι αυτή;

Η βασική μας σύνθεση είναι η ΑΓΑΠΗ.

Αν μείνουμε σε πλήρη ταύτιση με τη σύνθεσή μας, αναγνωρίσουμε τη φύση μας δηλαδή, όλα μπορούν να γίνουν ευκολότερα.

Ποια αγάπη; Να δώσουμε αγάπη; Να πάρουμε αγάπη;

Σε κανέναν δεν αρέσει να δίνει. Όλοι λέμε κάποια στιγμή: «Κουράστηκα να δίνω».

Ο.κ. Μια χαρά, κουράστηκες. Αν όμως αγαπούσες τον εαυτό σου, θα κουραζόσουν να τον αγαπάς; Ρωτήστε τον εαυτό σας. Θα κουραζόσασταν ποτέ, να σας αγαπάτε;

Γιατί δεν θα κουραζόσασταν; Γιατί όσο και να σας αγαπήσετε, ποτέ δεν θα είναι αρκετό.

Κι ας πούμε ότι σας αγαπάτε πολύ. Πόσο πολύ σας αγαπάτε; Τόσο, που μπορείτε να αγαπήσετε κι άλλους; Γιατί για να αγαπήσεις άλλους, πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου. Να τον αγαπάς τόσο, που να ξεχειλίσει η αγάπη σου σ΄αυτόν και να αρχίσει να ρέει προς τους άλλους.

Αγαπάς τόσο τον εαυτό σου, που να γεμίσεις μέσα σου και να ρέει η αγάπη σου προς τους άλλους;

Μπορεί να ακούγεται κάπως γραφικό, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας.

Είπαμε και άλλες φορές ότι το συναίσθημα της αγάπης, μας ανεβάζει δονητικά στα 200+hz. Ακόμη και η ευχαριστία, το χαμηλότερο δονητικά από τα θετικά συναισθήματα, δονείται στα 45hz.

Aν σκεφτούμε ότι τα προβλήματά μας ξεκινάνε από θλίψη, φόβο, δυσαρέσκεια, ενόχληση, υπερηφάνεια, εκνευρισμό, θυμό, υποτίμηση, αίσθηση υπεροχής, οίκτο, μεγαλομανία κι ότι κανένα απ’ αυτά δεν δονείται σε συχνότητα πάνω από 3,1 hz, τι μπορεί να μας βλάψει αν διατηρήσουμε τις δονήσεις μας έστω στα 45hz της ευχαριστίας;

Και δεν χρειάζεται καν, η ευχαριστία να κατευθυνθεί κάπου έξω. Ας ευχαριστούμε τον εαυτό μας μόνο επειδή υπάρχει, όχι απαραίτητα επειδή κάτι σπουδαίο πέτυχε.

Πόσο δύσκολο είναι, να το νοιώσουμε αυτό; Πόσο εύκολο είναι;

Είναι δύσκολο, αν δεν αποδεχθούμε την αξία μας σαν ύπαρξη και μόνο.

Είναι εύκολο, αν σκεφτούμε ότι τον κόσμο τον επηρεάζουμε με αυτό που είμαστε κι όχι με αυτό που κάνουμε.

Το τι κάνουμε, είναι η έκφραση αυτού που είμαστε.

Και αυτό που είμαστε, πριν επηρεάσει τον κόσμο, επηρεάζει εμάς.

Το ζήτημα δεν είναι, πόσο σημαντικοί είμαστε. Το ζήτημα είναι να έχουμε συναίσθηση, του πόσο σημαντικοί είμαστε.

Γιατί αν δεν έχουμε αληθινή συναίσθηση αυτού, δεν θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να επιλέξει τη ζωή του, ακριβώς επειδή αμφιβάλλουμε για το αν αξίζουμε ώστε να διεκδικήσουμε τον έλεγχο της ζωής μας, κάνοντας επιλογές.

Μπορεί τώρα να στεκόμαστε μπροστά σε κάθε συγκυρία κι αν το περιβάλλον μας τη χαρακτηρίσει ως καταστροφή, τη βλέπουμε σαν καταστροφή, αν τη χαρακτηρίσει ευτυχία, τη νομίζουμε κι εμείς ευτυχία, άσχετα αν μέσα μας δεν αισθανόμαστε πραγματικά έτσι.

Τι γίνεται όμως όταν αγαπάμε τον εαυτό μας;

Όταν τον αγαπάμε, αναγνωρίζουμε την αξία του, οπότε τον φροντίζουμε. Δεν τον κακοποιούμε. Θέλουμε να περνάει καλά, να ζει τη ζωή σε όλες της τις διαστάσεις.

Η ψυχή μας ήρθε στη Γη για να απολαύσει την υλική δημιουργία, να δημιουργήσει η ίδια, να χαρεί, να γελάσει, να παίξει, να ονειρευτεί.

Για θυμήσου: Πότε δημιούργησες τελευταία φορά και αγαλλίασες και θράφηκες από θαυμασμό για το δημιούργημά σου; Πότε χάρηκες πραγματικά;  Πότε γέλασες με την καρδιά σου; Πότε έπαιξες; Πότε ονειρεύτηκες; Πότε έζησες, τελευταία φορά;

Θυμάσαι;

Αυτή είναι η φυσική σου κατάσταση. Αυτό είναι το φυσιολογικό, για όλους μας σ’ αυτή τη ζωή. Αυτή είναι η κατάσταση υγείας που όλοι λαχταράμε:

Το να γίνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε, υπερνικώντας κάθε τι που μας εμποδίζει, ή μας αποπροσανατολίζει απ’ αυτό.

Η επιλογή, είναι πάντα δική μας. Και μπορεί να είναι εύκολη, αρκεί να θυμόμαστε πάντα ποιο είναι το φυσιολογικό.

ΑΓΑΠΗ      ⇒       ΑΞΙΑ    ⇒       ΕΠΙΛΟΓΗ

Γιαννούλα Ρουσοδήμου
Φαρμακοποιός- Holistic Life Coach

The post ΕΣΥ, ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ; first appeared on Holistic You.

Η καρκινογένεση, αν δεν οφείλεται στην έκθεσή μας σ’ ένα ραδιενεργό υλικό ή φάρμακο, είναι μια διαδικασία που ξεκινά από μια απόφαση τέλους, που για κάποιο λόγο λάβαμε και εξελίσσεται στο χρόνο, μέχρι τη δημιουργία ενός όγκου κυττάρων σε μία από τις πιο ευαίσθητες ενεργειακά περιοχές του σώματός μας.
Συνήθως, ο καρκίνος είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας απόρριψης της ζωής μας, απόρριψης ολόκληρης της ζωής, ή τμημάτων αυτής. Πρόκειται για μια απόρριψη που πριν γίνει δική μας, ήταν απόρριψη των άλλων προς εμάς. Ένας άνθρωπος που έχει βιώσει αυτό το συναίσθημα από τους δικούς του ανθρώπους, ειδικά από τους γονείς του και δεν το έχει ξεπεράσει, μπορεί να είναι ένας υποψήφιος καρκινοπαθής. Τα συναισθήματα του «ποτέ δεν είσαι αρκετά καλός, έξυπνος, ευέλικτος, ικανός» και οι ενοχές και οι τύψεις που σου υποβάλλονται για τις ανεπάρκειές σου, αν δεν απομυθοποιηθούν εγκαίρως, μπορούν να γίνουν υπόβαθρο για την αυτο-απόρριψη, την απελπισία, την πικρία και το φόβο για τη ζωή. Ένας άνθρωπος που έχει κουραστεί να αγωνίζεται, επειδή κανείς δεν αναγνωρίζει την αξία και τις προσπάθειές του, ένα πνεύμα που νοιώθει φυλακισμένο σ’ ένα σώμα που δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες του, μια ψυχή που ζητά χώρο να αναπτυχθεί, αλλά βρίσκεται αναγκασμένη να ζει μέσα στην πρακτική μετριότητα μακριά από τις αναζητήσεις της, μπορεί να αγαπούν τη ζωή στη γη, αλλά το άυλο κομμάτι του ανθρώπου δεν μπορεί να περιοριστεί μέσα σ’ ένα υλικό σώμα μόνο γιατί βρέθηκε εκεί. Θα σκοτώσει το σώμα και θα αναζητήσει σε άλλες διαστάσεις την χαρά της ζωής. Όσο για το φόβο; Αυτός είναι του νου, όχι της ψυχής! Η ψυχή ξέρει πως υπάρχει συνέχεια, και θα την αναζητήσει. Δεν περιμένει να της το βεβαιώσει ο νους.
Ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, κατά βάθος ξέρει ότι και αξία έχει και ικανότητες και δυνατότητες, γι’ αυτό βιώνοντας την εξωτερική πίεση υπόκειται σε διαδικασίες εσωτερικής σύγκρουσης.

Ο καρκίνος δημιουργείται, πυροδοτείται, αλλά και επιδεινώνεται από εσωτερικές συγκρούσεις. Εσωτερική σύγκρουση είναι κάθε κατάσταση όπου άλλα σκεφτόμαστε και άλλα λέμε, άλλα θέλουμε και άλλα κάνουμε, άλλα ξέρουμε για μας κι άλλα τείνουμε να πιστέψουμε και να ενστερνιστούμε .
Συνήθως, αυτό συμβαίνει σ’ αυτούς που προσπαθούν να κρατούν την ηρεμία στο περιβάλλον τους με κάθε κόστος. Είναι άνθρωποι ήπιοι, που υποχωρούν εύκολα και παραιτούνται από το δίκιο τους, για χάρη της ειρήνης. Έχουν παρατηρήσει, ότι το να εκφράζονται ελεύθερα δημιουργεί αναταραχή και έτσι, προτιμούν για χάρη της ηρεμίας να θάβουν μέσα τους τον αληθινό τους εαυτό και μαζί και την υγεία τους. Αυτός ο θυμός και η πικρία που θεριεύει σιγά σιγά ενάντια στους άλλους, που δεν τους αφήνουν χώρο να εκφραστούν και ενάντια στον εαυτό τους, που δεν τολμά να διεκδικεί προσωπικό χώρο έκφρασης της προσωπικότητάς τους, της ψυχής τους, οδηγεί σε αύξηση της οξύτητας στο σώμα. Το νευρικό σύστημα πιέζεται, το σώμα παράγει βλέννα για να εξουδετερώσει την οξύτητα που δημιουργείται. Η υπερπαραγωγή βλέννας εμποδίζει την πλήρη απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών από το έντερο και την οξυγόνωση των κυττάρων από τους βλεννογόνους. Ελεύθερες ρίζες παράγονται επίσης σε μεγάλες ποσότητες και επιτίθενται στα κύτταρα. Όλα τώρα είναι θέμα χρόνου. Το ανοσοποιητικό σύστημα αγωνίζεται να κρατήσει την ισορροπία εξουδετερώνοντας τα προϊόντα της οξείδωσης, αλλά ως πότε; Κάποια στιγμή οι δυνάμεις του εξαντλούνται, δεδομένου ότι έχει μειωθεί και η ποσότητα των απορροφούμενων θρεπτικών συστατικών και έχει υποτονίσει το κίνητρο για ζωή. Το σώμα αναζητά ενέργεια καίγοντας τους μυς του. Ο άνθρωπος αρχίζει ν’ αδυνατίζει.

Πρόληψη και διαδικασία θεραπείας

1ο. Βασικό βήμα για να επανέλθει ο άνθρωπος σε κατάσταση υγείας είναι να θυμηθεί τη στιγμή που είπε στον εαυτό του: «τέλος, δεν θέλω να ζω πια σε αυτό το σώμα ή σε αυτόν τον κόσμο» και να αναιρέσει την απόφασή του αυτή. Έχει παρατηρηθεί ότι από τη στιγμή που κάποιος αποφασίζει το «τέλος», ο εγκέφαλός του χρειάζεται 2-3 χρόνια για να πραγματοποιήσει το αίτημά του, εφόσον αυτό δεν αναιρεθεί.
Αν έχουμε πάρει μια απόφαση για «τέλος», μπορούμε ανά πάσα στιγμή να την αναιρέσουμε. Πώς;
Βρίσκουμε λίγο χρόνο να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας. Καλό είναι να επιλέξουμε κάποια ώρα που να είμαστε μόνοι στο σπίτι. Ανάβουμε ένα κερί, αν αυτό μας βοηθά στην αυτοσυγκέντρωση. Μπορούμε επίσης να κάψουμε κάποιο αιθέριο έλαιο απ’ αυτά που βοηθούν στο διαλογισμό, όπως το λιβάνι, ο κέδρος, το ροδόξυλο…, βάζουμε λίγη χαλαρωτική μουσική, αν αυτό μας αρέσει, κλείνουμε τα μάτια μας και αναζητάμε μέσα μας αυτόν τον άνθρωπο που είμαστε. Αφού αποκτήσουμε επαφή μαζί του, τον βεβαιώνουμε ότι όπως και να έχει τον αγαπάμε, μας αγαπάμε, τον αποδεχόμαστε και σεβόμαστε βαθειά τη θέλησή του. Μετά, πηγαίνουμε πίσω στο χρόνο και αναζητούμε τη στιγμή που απαρνηθήκαμε τη ζωή μας στη γη. Τι είχε συμβεί τότε; Τι μας πλήγωσε τόσο πολύ, ώστε να πάρουμε αυτή την απόφαση; Ρωτάμε τον εαυτό μας αν επιμένει στην απόφασή του εκείνη. Τον καθοδηγούμε να δει με τη σημερινή του ωριμότητα τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Διερευνούμε την πιθανότητα να βρούμε το κουράγιο και την δύναμη να συγχωρήσουμε όποιον ή ό,τι μας προκάλεσε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα. Ενθαρρύνουμε τον εαυτό μας να το κάνει μέσα από την καρδιά του, την καρδιά μας. Αν δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε και τον άνθρωπο και την πράξη ή τις πράξεις του, διαχωρίζουμε μέσα μας τον άνθρωπο από την πράξη και προσπαθούμε να συγχωρήσουμε πρώτα τον άνθρωπο. Αν δεν το καταφέρουμε με την πρώτη φορά, μπορούμε να επαναλάβουμε τη διαδικασία τις επόμενες στιγμές ή τις επόμενες μέρες, μέχρι να μπορέσουμε να απαλλαγούμε από την πικρία μας και να συγχωρήσουμε από τα βάθη της ψυχής μας. Αναπνέουμε τότε, την ανακούφιση από το ενεργειακό βάρος που ξεφορτωθήκαμε με την απελευθέρωση του αρνητικού δεσμού που είχαμε συνάψει με τον ή τους ανθρώπους που μας ταλαιπώρησαν. Κάθε αρνητικός δεσμός, ρουφάει ενέργεια από το σώμα και το μυαλό μας, εξαντλώντας τη δύναμή μας σε σωματικό και νοητικό επίπεδο. Κλείνοντας αυτούς τους αγωγούς διαρροής ενέργειας, αυξάνουμε το ενεργειακό μας διαθέσιμο, άρα τις αντοχές του νου και του σώματος, οπότε και την ικανότητά μας να αυτοθεραπευόμαστε.
Αφού απαλλαγούμε από την πικρία και τα άλλα αρνητικά συναισθήματα που μας εξαντλούν, και συγχωρήσουμε αυτούς που μέσα μας θεωρούμε υπεύθυνους για την άρνησή μας να ζήσουμε μέσα σ’ αυτό μας το σώμα, μπορούμε να προχωρήσουμε και να ζητήσουμε από τον εαυτό μας να ακυρώσει το πρόγραμμα τέλους που είχαμε προστάξει και να το αντικαταστήσει με ένα νέο πρόγραμμα επανόδου στη ζωή και τη δράση, με μια αναγέννηση! Ζητάμε από τον εαυτό μας τώρα, να προχωρήσει παρακάτω με εμπιστοσύνη στο ότι οι δικές του ικανότητες, η αντίληψή του και οι ευαισθησίες του είναι όχι μόνο ικανές να τον οδηγήσουν στην ομορφιά της ζωής, αλλά και να τον προφυλάξουν από κάθε κίνδυνο. Με την εμπιστοσύνη σ’ αυτό τον ιδιαίτερο άνθρωπο, σ’ εμάς, βγαίνουμε χωρίς δισταγμό και διεκδικούμε ό,τι πιστεύουμε ότι μας οφείλει η ζωή. Δεν φοβόμαστε να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη. Μπορεί να πληγωθούμε και πάλι, αλλά όλα είναι στο παιχνίδι και στην ομορφιά του να ζεις. Αυτό είναι η ίδια η ζωή, τελικά!
Η Άρση των εσωτερικών συγκρούσεων, μπορεί μέχρι και να αναστρέψει την πορεία της καρκινογένεσης και να οδηγήσει, με την βοήθεια και μερικών ακόμη παραγόντων, σε πλήρη ίαση.
Ας κλείσουμε λοιπόν τις εσωτερικές μας εκκρεμότητές, να ας μην τροφοδοτούμε τη θλίψη μας, ξοδεύοντας άδικα τη δύναμη της ζωής μας.

2ο. Αντιμετώπιση των οξειδώσεων, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, με τα κατάλληλα αντιοξειδωτικά, δίνει τη δυνατότητα στον οργανισμό, να διοχετεύσει στη θεραπεία την ενέργεια που ξόδευε για την αντιμετώπιση των οξειδώσεων.
Ζούμε σε μια εποχή, όπου οι οξειδώσεις αποτελούν πραγματική μάστιγα. Το άγχος, οι γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας που δεν μας αφήνουν χρόνο να μείνουμε λίγο με τον εαυτό μας, η κακής ποιότητας διατροφή, ο φόβος για το μέλλον που καλλιεργείται αριστοτεχνικά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με κάθε τρόπο, η ρύπανση του περιβάλλοντος, οι κακές συνήθειες όπως το κάπνισμα και το ποτό, προκαλούν καταιγιστικές οξειδώσεις και αναγκάζουν τον οργανισμό να βρίσκεται σε θέση πολέμου για να εξουδετερώσει τα προϊόντα της οξείδωσης και να διαφυλάξει τη υγεία και τη ζωή του. Τα ποσά ενέργειας που ξοδεύει για την αντιμετώπιση των οξειδώσεων, είναι ασύλληπτα για τη λογική μας. Όσο ισχυροποιούνται οι παράγοντες απειλής, τόσο εξαντλείται η δύναμη του σώματος. Έρχεται τελικά μια στιγμή, που το σώμα δεν μπορεί πια να εξουδετερώσει όλες τις ελεύθερες ρίζες που παράγονται από τις οξειδώσεις. Στο σημείο αυτό συνήθως, όταν συνυπάρχουν και κάποιοι άλλοι παράγοντες, αρχίζει η διαδικασία της καρκινογένεσης. Η καρκινογένεση είναι λοιπόν μια συνολική κατάσταση που μπαίνει ο οργανισμός, και μόνο ο όγκος των κυττάρων σχηματίζεται στο πιο αδύναμο ενεργειακά σημείο του. Γι’ αυτό και η διαδικασία θεραπείας, πρέπει να στοχεύει στο να αναιρέσει συνολικά την καρκινογένεση στο σώμα κι όχι μόνο να καθαρίσει τοπικά το πρόβλημα, γιατί ακόμη κι αν το πρόβλημα λυθεί τοπικά, η λύση θα είναι προσωρινή και ένας νέος όγκος θα σχηματιστεί κάπου αλλού αργότερα. Ενώ, αν θεραπευτεί συνολικά, η θεραπεία θα είναι μόνιμη και δεν θα υπάρχει κίνδυνος υποτροπών.
Πέρα από τα γνωστά αντιοξειδωτικά όπως η βιταμίνη C, το ρόδι, η βιταμίνη Ε, τα Ω3 λιπαρά οξέα, συστήνεται πολύ, η χρήση του συνενζύμου Q10. Υπάρχει μάλιστα μελέτη που αποδεικνύει, ότι μεγάλη δόση (390mg) Q10 την ημέρα, αποδείχθηκε αποτελεσματική σε περιπτώσεις καρκίνου του μαστού (ο όγκος δεν ήταν ψηλαφήσιμος μετά 1 μήνα χρήσης του Q10). Το Q10, έχει επίσης την ικανότητα να αυξάνει το παρεχόμενο στα κύτταρα οξυγόνο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, αν σκεφθούμε ότι και μόνη η μείωση οξυγόνου κατά 65% σε ένα κύτταρο, μπορεί σε 1 λεπτό να το μετατρέψει σε καρκινικό, ενώ η μείωση κατά 35% του οξυγόνου, μπορεί να κάνει το κύτταρο καρκινικό σε μία εβδομάδα, σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες.
Μπορούν επίσης να προτιμηθούν οι τροφές που έχουν μεγάλη αναλογία σε αντιοξειδωτικές ουσίες (π.χ. φρούτα)

3ο Ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Εδώ παίζεται ένα μεγάλο μέρος του παιχνιδιού. Το να τονώσεις το ανοσοποιητικό σου σύστημα, είναι ο καλύτερος τρόπος για να δώσεις στο σώμα σου τη δυνατότητα να πολεμήσει, χωρίς να έχεις παρενέργειες.
Σημειωτέον ότι, καρκινικά κύτταρα δημιουργούνται κάθε μέρα στο σώμα μας και καταστρέφονται από το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Όταν το ανοσοποιητικό μας όμως χάσει τη δύναμη που χρειάζεται για να τα πολεμά, τότε αυτά συσσωρεύονται σχηματίζοντας όγκους.
Κακή διατροφή, δυσκοιλιότητα, κάπνισμα, αλκοόλ, ελλιπής ύπνος, στρες που διαρκεί, έλλειψη αυτοπεποίθησης, πιεστικές συνθήκες ζωής, αρνητικά συναισθήματα, ρίχνουν τα επίπεδα ενέργειας του ανοσοποιητικού και υποσκάπτουν σοβαρά την υγεία μας.
Δεν θα πάθουμε τίποτε, εννοείται, αν μια μέρα δε φάμε σωστά ή πιούμε λίγο κρασί παραπάνω. Όταν όμως συστηματικά καταφερόμαστε ενάντια στον εαυτό μας, τότε πρέπει να αναμένουμε δυσάρεστα επακόλουθα.
Εδώ η πρόπολη, και ειδικά η πράσινη πρόπολη Βραζιλίας, και η Manuka πρόπολη Νέας Ζηλανδίας, μπορούν να προσφέρουν περισσότερα από πολλά. Με τις ποικίλες ιδιότητές τους, αντιφλεγμονώδεις, αντιμικροβιακές κλπ, εκτός από τη ικανότητά τους να διεγείρουν το ανοσοποιητικό και να καταπολεμούν τις λοιμώξεις, μπορούν να βοηθήσουν πολύ, τόσο στην πρόληψη όσο και στη διαδικασία θεραπείας του καρκίνου. Ήδη βρίσκονται υπό εντατική μελέτη οι αντικαρκινικές τους ιδιότητες, καθώς και η ικανότητά τους να μετριάζουν τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας.

4ο. Καταπολέμηση των φλεγμονών.
Οι φλεγμονές ακόμη κι αν είναι μικρές, είναι σαν φωτιές που καίνε ή σιγοκαίνε μέσα στο σώμα μας. Ποτέ δεν ξέρουμε πότε θα φουντώσουν και θα χαθεί ο έλεγχος και τότε τι μπορεί ν’ αντισταθεί στην επέλασή τους; Μπορούν να προσβάλουν κάθε ιστό, από οστά και αρθρώσεις μέχρι μαλακά όργανα, καρδιά κλπ, και εκτός από τον πόνο που προκαλούν, μπορεί να είναι υπεύθυνες και για βλάβες, συχνά μη αναστρέψιμες πλήρως, όπως π.χ. μια καρδιακή προσβολή. Ο καρκίνος θεωρείται επίσης αποτέλεσμα χρόνιας φλεγμονώδους διαδικασίας σε κάποιο όργανο.
Ο τρόπος ζωής μας σήμερα, δίνει πολλές ευκαιρίες για ανάπτυξη φλεγμονών. Το στρες προκαλεί χρόνια φλεγμονή στο νευρικό σύστημα, το κάπνισμα και τα καυσαέρια χρόνια φλεγμονή στον πνεύμονα, η διατροφή με κακής ποιότητας λιπαρά καθώς και τα οινοπνευματώδη, χρόνια φλεγμονή στο συκώτι και στο έντερο κ.ο.κ. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς, ότι ο οργανισμός ξοδεύει για τον έλεγχο των φλεγμονών ενέργεια, που θα μπορούσε να την αξιοποιήσει για τη θεραπεία του. Γι’ αυτό, αλλά και γιατί κάθε φλεγμονή μπορεί να καταλήξει σε εκφύλιση κυττάρων αν δε θεραπευτεί, είναι αναγκαίο να μειώνουμε όσο γίνεται τις φλεγμονές στους υγιείς και πολύ περισσότερο, στους ήδη ασθενείς.
Είναι σημαντικό να χρησιμοποιήσουμε φυσικά αντιφλεγμονώδη, για να πετύχουμε ένα αποτέλεσμα χωρίς ανεπιθύμητες ενέργειες.
Ω3, παρθένιο, πράσινο τσάι, Turmeric, Perna Canaliculus, σε διάφορους συνδυασμούς για καλύτερο αποτέλεσμα, προτείνονται συνήθως. Παράλληλα, πρέπει να δοθεί προσοχή στη διατροφή (κρέας, τυρί, γάλα και άλλες όξινης αντίδρασης τροφές, επιδεινώνουν τις φλεγμονές), στις καθημερινές συνήθειες (κάπνισμα, ποτό, κλπ), και στον τρόπο ζωής (άγχος, έλλειψη ύπνου, έλλειψη προσωπικού χρόνου κλπ), που συντηρούν φλεγμονώδεις καταστάσεις.
Αναζητήστε τη βοήθεια ειδικών επιστημόνων για να φτιάξετε το προσωπικό σας πρόγραμμα ανάκαμψης.

5ο. Διατροφή με τροφές που αλκαλοποιούν το σώμα και με «ζωντανές τροφές, που γεννάνε»
Σε αλκαλικά υγρά σώματος, δεν αναπτύσσονται βακτηριακές ή ιογενείς λοιμώξεις. Αν δεν έχουμε λοιμώξεις, δεν έχουμε και φλεγμονές. Αν δεν έχουμε φλεγμονές, έχουμε καλύτερη πρόγνωση υγείας.
Εκτός αυτού, πολλές μελέτες τείνουν να βεβαιώσουν, ότι ο καρκίνος οφείλεται σε κάποιον ιό. Μια άλλη μελέτη αναφέρει, ότι τα καρκινικά κύτταρα δημιουργούνται και συσσωρεύονται, σε μια προσπάθεια του οργανισμού να αναχαιτίσει την επέλαση ενός μύκητα (Candida). Τόσο οι μύκητες όσο και οι ιοί όμως όπως προαναφέραμε, δεν αναπτύσσονται σε αλκαλικό περιβάλλον.
Αλκαλικά υγρά φτιάχνουμε και τρώγοντας σόδα, ή αν πίνουμε κάψουλες σόδας, αλλά αυτό από μόνο του μπορεί να μην είναι αρκετό. Γι’ αυτό καλύτερα να προτιμάμε παράλληλα να κάνουμε αλκαλική διατροφή, να τρώμε δηλαδή φυτικές τροφές και περισσότερο αυτές που μπορούν να φαγωθούν ωμές, όπως φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς (άψητους και ανάλατους). Καλό είναι, να συμβουλευόμαστε ειδικό κλινικό διατροφολόγο, για να μας καθοδηγήσει στη αλλαγή αυτή με ήπιο και αποτελεσματικό τρόπο, για να μην κουραστούμε κατά τη διαδικασία, αλλά και για να μη στερηθούμε συστατικά απαραίτητα για την υγεία μας.
Ένα άλλο θέμα που πρέπει να προσέξουμε είναι να προτιμάμε τροφές άγριες, μεγαλωμένες σε αντίξοες καιρικές συνθήκες (π.χ. χόρτα του βουνού, άγριο μέλι), ζώα γυμνασμένα (που κινούνται ελεύθερα στην ύπαιθρο, όχι σταβλισμένα), τροφές που γεννάνε (αυγά από κοτέτσι με κόκορα), όσπρια και καρπούς φυσικούς, (όχι υβρίδια ή μεταλλαγμένα), που μπορούν να φυτρώνουν και να καρπίζουν αενάως. Αυτές οι τροφές έχουν μεγαλύτερη πυκνότητα ενέργειας (δύναμη ζωής) μέσα τους, που μπορούν να μας μεταδώσουν και να μας προωθήσουν έτσι, στο θεραπευτικό μας ταξίδι.
Ας αναλάβουμε την ευθύνη της διατροφής μας. Καλό είναι να ξέρουμε την προέλευση των τροφίμων που καταναλώνουμε. Ακόμη καλύτερο θα είναι να προτιμούμε τους μικρούς συνειδητοποιημένους παραγωγούς, και να συμβουλευόμαστε τους καθοδηγητικούς οδηγούς της Greenpeace, και άλλων οικολογικών οργανώσεων, ώστε να αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε τρόφιμα από παραγωγούς που χρησιμοποιούν γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς κατά τη διαδικασία παραγωγής. Είναι ευκολότερο απ’ όσο μπορεί κανείς να φανταστεί τώρα, και σίγουρα θα μας προσφέρει και στο θέμα του να αναλάβουμε δράση και ευθύνη για τη ζωή μας.

6ο. Αξιοποίηση της βοήθειας που προσφέρουν τα βότανα για τον καθαρισμό, τη θεραπεία και την επαναρύθμιση του οργανισμού.
Τα βότανα είναι ένας τομέας της θεραπευτικής που ακόμη δεν έχει ούτε μελετηθεί επαρκώς, ούτε αξιοποιηθεί καταλλήλως. Οι δυνατότητές τους, συχνά ξεπερνούν κάθε φαντασία, γι’ αυτό και η χημική ιατρική δυσκολεύεται τόσο να τις πιστέψει, όσο και να τις εμπιστευθεί.
Βότανα από τις περιοχές που καταγόμαστε και ζούμε κι όχι από εξωτικές χώρες, έχει αποδειχθεί ότι είναι ικανότερα στο να μας θεραπεύουν. Αυτό συμβαίνει, γιατί το DNA μας, φέρει ήδη εγγραφές από αυτά, λόγω της κατανάλωσης τους από τους προγόνους μας, είτε στα πλαίσια των διατροφικών τους συνηθειών, είτε λόγω των θεραπευτικών τους ιδιοτήτων.
Στη λαϊκή θεραπευτική υπάρχουν αμέτρητες συνταγές για την θεραπεία κάθε νόσου και φυσικά, και του καρκίνου. Σκορπίδι, λαδανιά, παλιούρι και άλλα φυτά, έχουν ευρέως χρησιμοποιηθεί με θαυμάσια αποτελέσματα. Δεν είναι δύσκολο να βρούμε συνταγές, τα ίδια τα φυτά, αλλά και ειδικούς να μας βοηθήσουν να επιλέξουμε το, ή τα κατάλληλα, για μας.

7ο. Άλλα βοηθήματα
Αρώματα φυτών-αιθέρια έλαια μπορούν να μας προσφέρουν μεγάλη βοήθεια, τόσο στο να ελέγξουμε λοιμώξεις και να διατηρήσουμε τους χώρους που κινούμαστε καθαρούς από μικρόβια, όσο και στο να βελτιώσουν την ψυχολογία μας, τον ύπνο μας, αλλά και να μας διευκολύνουν σε άλλα θέματα της καθημερινότητάς μας (π.χ. να μας ανακουφίσουν από πρησμένα πόδια, να μας τονώσουν όταν νοιώθουμε κούραση, κλπ). Ας επενδύσουμε λίγο από το χρόνο μας, ώστε να μελετήσουμε τις ιδιότητές τους και μην διστάσουμε να αναζητήσουμε συμβουλές από εξειδικευμένους αρωματοθεραπευτές αν τα προβλήματά μας είναι περίπλοκα, ή αν δεν νοιώθουμε σιγουριά για τις επιλογές μας, ή για οτιδήποτε αφορά τον τρόπο χρήσης τους.
Πάντα να προτιμούμε τις μυρωδιές που μας αρέσουν, για να απολαμβάνουμε τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη και βέβαια, να προσέχουμε ώστε να μην παραβαίνουμε τους κανόνες ασφαλούς χρήσης τους.

Τα χρώματα που φοράμε, ή που βλέπουμε στο περιβάλλον μας, μπορούν να μας δώσουν σημαντική βοήθεια, ή να υπονομεύσουν τις προσπάθειές μας να ανακάμψουμε. Έτσι, για παράδειγμα, θα ήταν ουτοπία να περιμένουμε να πετύχουμε θεραπεία αν περιφερόμαστε με μαύρα ρούχα, για πολλούς λόγους. Ένας απ’ αυτούς τους λόγους που τον ξέρουμε όλοι, είναι ότι το μαύρο είναι η άρνηση της χαράς της ζωής. Γι’ αυτό το φορούν οι άνθρωποι όταν πενθούν, στις μέρες μας, για να δείξουν ότι χάθηκε γι’ αυτούς η χαρά της ζωής μαζί με τον άνθρωπό τους που έφυγε από τη γη, χαρακτηριστικό επίσης του μηδενισμού της εποχής μας, γιατί σε άλλες, παλαιότερες εποχές, το χρώμα του πένθους ήταν το μωβ, που διευρύνει τη διαίσθηση και βοηθά τον άνθρωπο να κατανοήσει όχι μόνο το μεγαλείο της Δημιουργίας που δεν περιορίζεται από τόπο και χρόνο, όσο και την προσωπική του ανυπέρβλητη αξία σαν μέρος αυτής της Δημιουργίας.
Στο εξωτερικό, οι μεγάλες εταιρείες όταν επιλέγουν προσωπικό, εξετάζουν ανάμεσα στα άλλα και τις προτιμήσεις των υποψηφίων στα χρώματα. Κατά τη διάρκεια του τεστ, τους δίνουν έναν αριθμό καρτών με διάφορα χρώματα και τους καλούν να τα τοποθετήσουν με σειρά προτίμησης. Αν το μαύρο εμφανιστεί στις πρώτες θέσεις προτίμησής τους, τους αποκλείουν, επειδή θεωρούν ότι δεν αγαπούν αρκετά τη ζωή ώστε να είναι μαχητικοί, κάτι που τελικά, μπορεί να αποβεί επιζήμιο για τον εργοδότη τους.
Αν θέλουμε να ζούμε και να ευτυχούμε, καλύτερα να επιλέγουμε να φοράμε και να βλέπουμε χρώματα της ζωής.

Ήχοι, μουσικές συχνότητες, μπορούν να συμπληρώσουν τη θεραπεία. Η μουσική θεραπεύει αποδεδειγμένα. Στο εξωτερικό μάλιστα, οι άνθρωποι επισκέπτονται το μουσικοθεραπευτή όπως επισκεπτόμαστε εμείς τον παθολόγο, και φεύγουν με οδηγίες για το ειδικό στούντιο, αντί για το φαρμακείο, για να λάβουν ένα CD που θα ακούνε κάθε 8 ώρες, για παράδειγμα, με τα μουσικά κομμάτια που είναι κατάλληλα για τη θεραπεία τους.
Εδώ προτιμάμε μουσικά κομμάτια που μας κάνουν να νοιώθουμε ωραία όταν τα ακούμε, αλλά και μετά. Οι ήχοι επηρεάζουν τη συμπεριφορά των μορίων του νερού κι αν σκεφτεί κανείς ότι σχεδόν το 75% του σώματός μας αποτελείται από νερό, καταλαβαίνει πόσο μπορεί να επηρεάσουν την υγεία μας.

Βλέπετε ότι τρόποι να φροντίσουμε τον εαυτό μας υπάρχουν πολλοί. Ας μην περιοριζόμαστε μόνο στη βοήθεια που μας προσφέρουν τα φάρμακα και οι άλλες θεραπείες που μας προτείνει ο γιατρός μας. Πρέπει να αναλάβουμε κι εμείς δράση, φροντίζοντας ό,τι μπορούμε, ώστε να πετύχουμε ταχύτερα μια αποτελεσματική θεραπεία. Ωφέλιμο και πιο αποτελεσματικό, είναι να φροντίζουμε τον εαυτό μας σε όλα τα επίπεδα, τόσο προληπτικά όσο και στην φάση της νόσησης, ώστε να ενισχύεται συνολικά και να είναι πιθανότερο ένα θετικό αποτέλεσμα. Άλλωστε, πρόκειται για τον ίδιο μας τον εαυτό! Οφείλουμε μόνο και μόνο γι΄αυτό, ν’ αναλάβουμε δράση.
Πρώτα απ’ όλα, μια απόφαση χρειάζεται. Να δούμε τον εαυτό μας, στα μάτια, να βρούμε τη δική μας αλήθεια και ζωή. Η θεραπεία έρχεται από μέσα μας. Όσοι από μας έχουμε γνώσεις θεραπειών, δεν είμαστε θεραπευτές. Είμαστε συνοδοί θεραπείας. Είμαστε δηλαδή συνοδοιπόροι του εαυτού μας και κάθε ανθρώπου που ζητά τη βοήθειά μας, στην πορεία του προς τη θεραπεία. Όσα πτυχία κι όση εμπειρία κι αν έχουμε, δεν μπορούμε να προκαλέσουμε μια θεραπεία. Τη θεραπεία, την αποφασίζει ο κάθε άνθρωπος μόνος του. Εμείς βέβαια, παρέχουμε κάποια από τα εργαλεία που χρειάζεται ο καθένας για να πραγματοποιήσει την επιθυμία της καρδιάς του, αλλά μόνος του ο καθένας κάνει τη δουλειά, μόνος του καλείται να θεραπεύσει τον εαυτό του. Αν δεν θελήσει να μας επιτρέψει να του προσφέρουμε τη γνώση μας και το κάνουμε αυθαίρετα, ή καταπιεστικά, ο νους του είναι ικανός να μπλοκάρει όλη τη θεραπεία, όσο ισχυρή και αδιαμφισβήτητη κι αν είναι.

Με τον ίδιο τρόπο που ένας άνθρωπος αποφασίζει να μείνει δυνατός σε συνθήκες που αντικειμενικά θα τον εξαντλούσαν, και παραμένει δυνατός γιατί η δύναμη του νου του μπλοκάρει την επίδραση των δυσμενών παραγόντων επάνω του, με τον ίδιο τρόπο ο κάθε άνθρωπος, μπορεί με τη φυσική δύναμη του νου του και την χωρίς δισταγμό απόφασή του, να διεκδικήσει την υγεία του. Ισχύει για κάθε ασθένεια. Ακόμη και για τον καρκίνο. Ιδιαίτερα για τον καρκίνο. Εμείς αποφασίζουμε: Πεθαίνουμε ή ζούμε; Έχει σημασία τι θα πούμε στον εαυτό μας. Δεν είναι το ίδιο να πεις: «Πρέπει να ζήσω. Έχω παιδιά κλπ, κλπ.», με το να πεις: «Θέλω, να ζήσω!». Αν «πρέπει» μπορεί και να μην το καταφέρεις. Αν «θέλεις»…«Θέλω, θέλω για μένα, μόνο για μένα!». Αυτό μπορούμε να το πούμε και να το εννοούμε, ως τα βάθη της ψυχής μας; Αν μπορούμε να το δηλώσουμε ανεπιφύλακτα, θα βρούμε τρόπους να το πετύχουμε κιόλας!

Με φροντίδα και ενδιαφέρον

Γιάννα Ρουσοδήμου
Φαρμακοποιός- Σύμβουλος φυσικής υγείας

The post ΚΑΡΚΙΝΟΣ: ΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΚΤΙΚΗ ΝΟΣΟΣ, Ή Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΙΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΖΩΗ; first appeared on Holistic You.