ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΑΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ;

Τι είναι άραγε αυτό, που κάνει ευφυείς, δυναμικούς και καθόλα ικανούς ανθρώπους, να αφήνουν τη δύναμή τους στα χέρια άλλων, συχνά λιγότερο ευφυών;

Ναι, καλά το σκεφτήκατε: Η εσωτερική μας αμφιβολία.

Όντας μεγαλωμένοι οι περισσότεροι, με την πεποίθηση ότι δεν είμαστε αρκετά έξυπνοι, αρκετά ικανοί, αρκετά οξυδερκείς, αρκετά… αρκετοί για να ξέρουμε πώς λειτουργεί αυτή η ζωή, παραδίδουμε τη δύναμή μας σε άλλους, που μεγάλωσαν με τη βεβαιότητα ότι είναι περισσότερο έξυπνοι, περισσότερο οξυδερκείς από οποιονδήποτε άλλο, τόσο επαρκείς στο να χειριστούν τη δική τους ζωή, που τους περισσεύει δύναμη για να χειριστούν και τις ζωές των άλλων!

Τι διαφέρουν αυτοί από μας;

Μόνο, στο τι πιστεύουν για τον εαυτό τους.

Για παράδειγμα, οι πλούσιοι άνθρωποι, – όχι οι τυχαία πλούσιοι, αλλά οι συνειδητά πλούσιοι -, ξέρουν τους κινδύνους από την μη αυτοδιαχείριση του εαυτού, γι’ αυτό φροντίζουν από νωρίς, να θωρακίζουν τους απογόνους τους απέναντι στους ανθρώπους επιρροής.

Πώς;

Ενισχύοντας με κάθε τρόπο τις ηγετικές ικανότητες των παιδιών τους, από τις πολύ μικρές ηλικίες. Έτσι, ενώ εμείς πληρώνουμε για να πάμε τα παιδιά μας τα καλοκαίρια σε κατασκηνώσεις διασκέδασης και σπάνια, ψυχαγωγίας, αυτοί τα στέλνουν σε κατασκηνώσεις εκπαίδευσης μελλοντικών ηγετών.

Ενώ εμείς μαθαίνουμε τα παιδιά μας να συμβιβάζονται μ’ αυτό που έχουν, αυτοί διδάσκουν τα δικά τους παιδιά, να μην ικανοποιούνται με τίποτα.

Ο στόχος τους, δεν είναι φυσικά να τα κάνουν δύστροπα ή κακομαθημένα, αλλά να τα προκαλέσουν να προσπαθούν γι’ αυτό που επιθυμούν χωρίς να σταματούν, μέχρι να το πετύχουν.

Ενώ εμείς διδάσκουμε τα παιδιά μας να απλώνουν τα πόδια τους «μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμά τους», αυτοί τα διδάσκουν πώς θα ράβουν καινούργιες προσθήκες, ώστε «το πάπλωμα, να φτάνει ως το μήκος των ποδιών τους».

Κι ενώ εμείς δίνουμε μάχη για να «προσγειωθούν» τα παιδιά μας όταν ονειρεύονται και να καταλάβουν ότι βάσει λογικής, είναι περιορισμένα αυτά που μπορούν να κάνουν, εκείνοι τα ωθούν να εξασκήσουν τον οραματισμό τους στο έπακρο.

Τι ξέρουν αυτοί, που δεν το ξέρουμε εμείς;

Ξέρουν, ότι έχουμε μέσα μας την ικανότητα, να φτάσουμε ως εκεί που μπορούμε να φανταστούμε, όσο μακριά κι αν είναι αυτό το εκεί, από το εδώ που βρισκόμαστε τώρα. Αν δε μπορούσαμε να το φτάσουμε, δε θα μπορούσαμε και να το οραματιστούμε.

ΣΧΕΔΙΟ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ – ΣΧΕΔΙΟ ΖΩΗΣ

Ξέρετε, πώς αποφασίζουν οι πλούσιοι, αν θα επενδύσουν σε μια επιχείρηση ή όχι;

Πώς ελκύεις κεφάλαια για την επιχείρησή σου, από έναν επενδυτή;

Μα φυσικά, παρουσιάζοντας ένα business plan, ένα σχέδιο δηλαδή, που θα περιγράφει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της επιχείρησής σου. Ποιό είναι το μέλλον της; Το όραμά σου γι’ αυτήν. Το πού θέλεις να την πας.

Πώς αποφασίζουμε εμείς, αν θα επενδύσουμε σε μια επιχείρηση;

• Από το αν η επιχείρηση ανήκει σ’ έναν καλό μας φίλο, ή συγγενή.
• Από το αν μας αρέσει προσωπικά το αντικείμενο.
• Από το αν ακούγεται, ότι τέτοιες επιχειρήσεις βγάζουν λεφτά.

Με τον ίδιο τρόπο επενδύουμε και στα παιδιά μας. Τα ωθούμε προς τα εκεί, που ακούγεται ότι κρύβεται το χρήμα και η αναγνώριση.

Πότε και πόσοι από μας ερευνήσαμε ποιά είναι η φυσική κλίση, το φυσικό ταλέντο του παιδιού μας, ώστε να επενδύσουμε πάνω σ’ αυτό;

Πότε και πόσοι από μας επενδύσαμε πάνω στο φυσικό μας ταλέντο, στη φυσική μας κλίση, για να κερδίσουμε μια θέση στη ζωή;

Είσαι απ’ αυτούς που επένδυσαν στο φυσικό τους ταλέντο, στη φυσική τους κλίση; Ή όχι;

Κι αν όχι, πώς αισθάνεσαι τώρα;

Κι αν όχι, πώς σκέφτηκες και δεν το έκανες τελικά;

Θυμήσου τι σκέψεις έκανες σ’ όλη αυτή την πορεία και εξήγησε στον εαυτό σου τι σε έκανε να επιλέξεις κάτι διαφορετικό, απ’ αυτό που αγαπάει η ψυχή σου; Κι αν δε το ξέρεις τι είναι αυτό, δεσμεύσου μέσα σου, να το βρεις.

Είναι σημαντικό να ανακαλύψεις τον τρόπο που σκέφτεσαι. Δεν είναι αργά, δεν είναι νωρίς για να επιχειρήσεις να συνειδητοποιήσεις το μηχανισμό, ή τους μηχανισμούς που σε κρατούν μακριά από τη φυσική του κατάσταση: την ελευθερία.

Την ελευθερία του να είσαι και να κάνεις, ό,τι η ψυχή σου αγαπά!!!

ΕΠΑΝΙΣΤΑΜΑΙ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Μπορεί τώρα να σκέφτεσαι, ότι και να βρεις το μηχανισμό που σε απομακρύνει από την φύση σου, τι θα αλλάξει;

Έχεις ήδη μια ζωή, έχεις ήδη εδραιώσει συγκεκριμένες συνήθειες, άλλοι εξαρτώνται από σένα οικονομικά, συναισθηματικά, ή με άλλους τρόπους. Είναι μάλλον αργά, για να επαναστατήσεις. Μια επανάστασή σου τώρα, θα κατέστρεφε τα πάντα. Όλα όσα με τόσο κόπο πέτυχες, υποθηκεύοντας την υγεία, την ευεξία σου, την ίδια σου τη ζωή.

Να επαναστατήσεις; Ενάντια σε ποιόν να επαναστατήσεις; Στην οικογένειά σου, στην εργασία σου, στην κοινωνία που ζεις; Και να τα καταστρέψεις όλα;

Έχουμε μάθει να ταυτίζουμε την έννοια της επανάστασης, με την έννοια της ολοκληρωτικής καταστροφής. Είναι όμως πράγματι η επανάσταση καταστροφική;

Τι σημαίνει επανάσταση;

Επανίσταμαι, σημαίνει ξαναστέκομαι όρθιος. Σημαίνει επίσης, ότι είμαι και πάλι υπαρκτός, έχω δηλαδή πάλι, παρουσία.

Επανάσταση λοιπόν είναι, να ξαναϋπάρξω και να ξανασταθώ όρθιος. Πόσο καταστροφικό, θα μπορούσε να είναι αυτό; Και σε τι, θα μπορούσε να είναι καταστροφικό;

Το να ξανασταθείς όρθιος, ή να ξαναυπάρξεις, να ξαναείσαι παρών στη ζωή και στη ζωή σου, τι θα μπορούσε να φέρει;

• Τι είδους αλλαγές;
• Σε ποιά πεδία;
• Τι επιπτώσεις, θα είχε στην καθημερινότητά σου;
• Πώς θα επηρέαζε, την καθημερινότητα των άλλων γύρω σου, κοντά σου ή μακριά σου;

Αν το περιβάλλον το επηρεάζουμε με αυτό που είμαστε, το να είμαστε παρόντες, ή να ξαναστεκόμαστε όρθιοι, θα είναι κατ’ αρχήν από μόνο του μια επιτυχία!!!

Η οποία επιτυχία, θα ξαναφέρει την αίσθηση ισχύος μέσα μας, αφού ξαναστέκομαι, σημαίνει ότι έχω τη δύναμη να το κάνω. Αν δεν είχα δύναμη, δε θα στεκόμουν, θα καθόμουν, ή θα γονάτιζα, ή και θα σερνόμουν.

Το να είμαι παρών στη ζωή μου, σημαίνει να ξέρω ποιός είμαι, πού βρίσκομαι, τι μου συμβαίνει εδώ που βρίσκομαι, τι κάνω, τι μπορώ να κάνω και πού θέλω να πάω.

Οπότε, αν ξαναστέκομαι όρθιος και είμαι παρών στη ζωή μου, σημαίνει ότι η δύναμή μου είναι ενεργή, αφού μπορεί να με κρατά όρθιο και πάλι, οπότε, το επόμενό μου βήμα θα μπορούσε να είναι, – αν θέλω -, να περπατήσω προς μια κατεύθυνση, που θα επιλέξω εγώ.

Εσύ, ποιά κατεύθυνση θα επιλέξεις παρακάτω, στη ζωή σου;

Έχοντας συναίσθηση της δύναμής σου και πάλι, πού επιλέγεις να πας; Και για να πας εκεί που επιλέγεις, θεωρείς απαραίτητο να καταστρέψεις το σημείο που πατάς; Γιατί;

Μήπως για να μηδενίσεις τις πιθανότητες να ξαναγυρίσεις πίσω;

Μα, αν η ελευθερία σου σε στέλνει παρακάτω, τι σε κάνει να αμφιβάλεις, τι σε κάνει να φοβάσαι, ότι θα επιστρέψεις εκεί απ’ όπου ξεκίνησες;

Τι;

Θα σε αφήσω σ’ αυτό το σημείο να δώσεις τις δικές σου απαντήσεις. Και να θέσεις τα δικά σου, νέα ερωτήματα.

Θα σε προκαλέσω να παρατηρείς κάθε μέρα τον εαυτό σου στον καθρέφτη, μέχρι να ανακαλύψεις, τι από την εικόνα που βλέπεις ταιριάζει με τον άνθρωπο που είσαι μέσα σου και τι όχι.

Κι όταν το βρεις, θα πρέπει μόνος σου, χωρίς να χρειάζεται να σε προτρέψει κάποιος, να δώσεις χώρο σ’ αυτόν τον άνθρωπο που είσαι, να ξανασταθεί στα πόδια του και να ξαναϋπάρξει στη ζωή του. Να επαναστατήσει ουσιαστικά, πραγματικά, όχι καταστροφικά. Γιατί, εκτός των άλλων,

επανάσταση, σημαίνει και επαναπροσδιορισμό στάσης απέναντι στον εαυτό σου και απέναντι σε όλα όσα συνιστούν τη ζωή. Και κυρίως, τη δική σου ζωή.

Το πώς θα χειριστείς αυτή την αλλαγή, θα καθορίσει και το τι θα σου φέρει. Αν την χειριστείς καταστροφικά, θα φέρει καταστροφές, αν τη χειριστείς δημιουργικά, θα φέρει δημιουργία.

Είναι καθαρά δική σου επιλογή.

Μια ακόμη επιλογή για τη ζωή σου.

Γιαννούλα Ρουσοδήμου
Φαρμακοποιός- Holistic Life Coach

The post ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ; (Β΄ ΜΕΡΟΣ) first appeared on Holistic You.

Συνήθως θεωρούμε φυσικό να κινούμαστε στη ζωή, ανάμεσα στο τι πρέπει και στο τι μπορεί να γίνει, παραβλέποντας αυτό που πραγματικά, θέλουμε να γίνει.

Κάνουμε αυτό γιατί πρέπει, άσχετα αν το θέλουμε ή όχι. Κάνουμε το άλλο, γιατί αυτό μπορεί να γίνει, ακόμη κι αν δεν είναι αυτό, που εμείς θέλουμε να γίνει.

Όμως ποιος αποφασίζει για τη ζωή μας τελικά; Ποιος ορίζει τα πρέπει, ποιος τα όρια του μπορώ;

Αν καθίσουμε να σκεφτούμε πραγματικά πόσα πράγματα κάνουμε κάθε μέρα, που μέσα μας δε νιώθουμε ότι θέλουμε, ή ότι είναι ηθικό και δίκαιο για τον εαυτό μας να γίνουν, θα μετρήσουμε άλλους τόσους τρόπους, που κακοποιούμε τον εαυτό μας καθημερινά.

Αν αναλογιστούμε πόσα πράγματα κάνουμε με τρόπους που μας καταπονούν, ή μας στεναχωρούν, ενώ θα μπορούσαμε να δράσουμε με τρόπους που να μας ευχαριστούν, που μας φέρνουν χαρά και ικανοποίηση, πραγματικά θα απογοητευθούμε

Πώς μπορούμε όμως, να αλλάξουμε πάνω σ’ αυτό;

Κατ’ αρχήν, χρειάζεται να αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα της επιλογής.

Αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αξίζουμε να έχουμε επιλογές, αλλά και ότι έχουμε τη φυσική δύναμη να επιλέγουμε τη ζωή μας.

Αν δεν έχουμε πίστη στην αξία μας  και στη δύναμή μας, κανείς δεν πρόκειται να μας προσφέρει τη δυνατότητα να επιλέξουμε, για ό,τι μας αφορά.

Αυτή η δυνατότητα δε χαρίζεται σ’ αυτόν τον κόσμο. Αυτή η δυνατότητα, μόνο κερδίζεται.

Τώρα, μπορεί να σκέφτεστε ότι οι συγκυρίες της ζωής, η κακία κάποιων ανθρώπων, η σκληρότητα του κοινωνικού συστήματος, ίσως να μη σας αφήνουν περιθώρια να αναγνωρίσετε στον εαυτό σας κάτι τέτοιο.

«Σίγουρα, δεν μπορείς να ελέγξεις τι έρχεται κατά πάνω σου κάθε στιγμή, μπορείς όμως να ελέγξεις, τι θα αφήσεις να περάσει μέσα σου».

Αυτό που έρχεται καταπάνω σου, θα καθορίσει τη ζωή σου μόνο εφόσον επιτρέψεις να εισέλθει μέσα σου. Και αν μεν είναι ευχάριστο και βελτιώνει τη ζωή σου, καλώς. Αν όμως είναι δυσάρεστο, καθηλωτικό, βαρύ, ή και τραγικό ακόμη, αφήνοντάς το να περάσει μέσα σου μπορεί να σε συντρίψει.

Μπορεί να μπερδέψει, ή να εξουδετερώσει τη σκέψη σου. Μπορεί να ματώσει το συναίσθημά σου. Μπορεί ακόμη, να αρρωστήσει, ή και να σκοτώσει το σώμα σου.

Όπως ξέρετε, κανείς δεν αρρωσταίνει από την χαρά του. Μπορεί να πεθάνει από χαρά, αλλά δεν αρρωσταίνει από χαρά. Όλες σχεδόν οι αρρώστιες, ξεκινούν από δυσάρεστες σκέψεις και συναισθήματα.

Και πότε οι δυσάρεστες σκέψεις και τα συναισθήματα μας αρρωσταίνουν;

Μα, όταν δεν ασκούμε το δικαίωμα επιλογής της στάσης μας, απέναντί τους.

Και γιατί δεν το ασκούμε;

Γιατί δεν πιστεύουμε ότι το έχουμε δικαιωματικά, ή ότι μας αξίζει να το έχουμε.

Ποιός φταίει λοιπόν, που παραιτούμαστε από το δικαίωμά μας να επιλέγουμε τη στάση μας απέναντι στις συγκυρίες;

Η χαμηλή αυτοεκτίμησή μας. Το να μην πιστεύουμε, όχι ότι αξίζουμε πολλά, αλλά ότι αξίζουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Και τα αξίζουμε, όχι γιατί κάναμε κάτι καλό, αλλά γιατί είμαστε ολόκληροι, ΤΟ ΚΑΛΟ. Κι αν δεν λειτουργούμε έτσι, μπορούμε να λειτουργήσουμε αν θυμηθούμε ποιοί είμαστε.

Αν  θυμηθούμε τη βασική μας σύνθεση. Γιατί  αν τη θυμηθούμε, όλα στη ζωή μας θα γίνουν πολύ πιο εύκολα

Ποια είναι αυτή;

Η βασική μας σύνθεση είναι η ΑΓΑΠΗ.

Αν μείνουμε σε πλήρη ταύτιση με τη σύνθεσή μας, αναγνωρίσουμε τη φύση μας δηλαδή, όλα μπορούν να γίνουν ευκολότερα.

Ποια αγάπη; Να δώσουμε αγάπη; Να πάρουμε αγάπη;

Σε κανέναν δεν αρέσει να δίνει. Όλοι λέμε κάποια στιγμή: «Κουράστηκα να δίνω».

Ο.κ. Μια χαρά, κουράστηκες. Αν όμως αγαπούσες τον εαυτό σου, θα κουραζόσουν να τον αγαπάς; Ρωτήστε τον εαυτό σας. Θα κουραζόσασταν ποτέ, να σας αγαπάτε;

Γιατί δεν θα κουραζόσασταν; Γιατί όσο και να σας αγαπήσετε, ποτέ δεν θα είναι αρκετό.

Κι ας πούμε ότι σας αγαπάτε πολύ. Πόσο πολύ σας αγαπάτε; Τόσο, που μπορείτε να αγαπήσετε κι άλλους; Γιατί για να αγαπήσεις άλλους, πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου. Να τον αγαπάς τόσο, που να ξεχειλίσει η αγάπη σου σ΄αυτόν και να αρχίσει να ρέει προς τους άλλους.

Αγαπάς τόσο τον εαυτό σου, που να γεμίσεις μέσα σου και να ρέει η αγάπη σου προς τους άλλους;

Μπορεί να ακούγεται κάπως γραφικό, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας.

Είπαμε και άλλες φορές ότι το συναίσθημα της αγάπης, μας ανεβάζει δονητικά στα 200+hz. Ακόμη και η ευχαριστία, το χαμηλότερο δονητικά από τα θετικά συναισθήματα, δονείται στα 45hz.

Aν σκεφτούμε ότι τα προβλήματά μας ξεκινάνε από θλίψη, φόβο, δυσαρέσκεια, ενόχληση, υπερηφάνεια, εκνευρισμό, θυμό, υποτίμηση, αίσθηση υπεροχής, οίκτο, μεγαλομανία κι ότι κανένα απ’ αυτά δεν δονείται σε συχνότητα πάνω από 3,1 hz, τι μπορεί να μας βλάψει αν διατηρήσουμε τις δονήσεις μας έστω στα 45hz της ευχαριστίας;

Και δεν χρειάζεται καν, η ευχαριστία να κατευθυνθεί κάπου έξω. Ας ευχαριστούμε τον εαυτό μας μόνο επειδή υπάρχει, όχι απαραίτητα επειδή κάτι σπουδαίο πέτυχε.

Πόσο δύσκολο είναι, να το νοιώσουμε αυτό; Πόσο εύκολο είναι;

Είναι δύσκολο, αν δεν αποδεχθούμε την αξία μας σαν ύπαρξη και μόνο.

Είναι εύκολο, αν σκεφτούμε ότι τον κόσμο τον επηρεάζουμε με αυτό που είμαστε κι όχι με αυτό που κάνουμε.

Το τι κάνουμε, είναι η έκφραση αυτού που είμαστε.

Και αυτό που είμαστε, πριν επηρεάσει τον κόσμο, επηρεάζει εμάς.

Το ζήτημα δεν είναι, πόσο σημαντικοί είμαστε. Το ζήτημα είναι να έχουμε συναίσθηση, του πόσο σημαντικοί είμαστε.

Γιατί αν δεν έχουμε αληθινή συναίσθηση αυτού, δεν θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να επιλέξει τη ζωή του, ακριβώς επειδή αμφιβάλλουμε για το αν αξίζουμε ώστε να διεκδικήσουμε τον έλεγχο της ζωής μας, κάνοντας επιλογές.

Μπορεί τώρα να στεκόμαστε μπροστά σε κάθε συγκυρία κι αν το περιβάλλον μας τη χαρακτηρίσει ως καταστροφή, τη βλέπουμε σαν καταστροφή, αν τη χαρακτηρίσει ευτυχία, τη νομίζουμε κι εμείς ευτυχία, άσχετα αν μέσα μας δεν αισθανόμαστε πραγματικά έτσι.

Τι γίνεται όμως όταν αγαπάμε τον εαυτό μας;

Όταν τον αγαπάμε, αναγνωρίζουμε την αξία του, οπότε τον φροντίζουμε. Δεν τον κακοποιούμε. Θέλουμε να περνάει καλά, να ζει τη ζωή σε όλες της τις διαστάσεις.

Η ψυχή μας ήρθε στη Γη για να απολαύσει την υλική δημιουργία, να δημιουργήσει η ίδια, να χαρεί, να γελάσει, να παίξει, να ονειρευτεί.

Για θυμήσου: Πότε δημιούργησες τελευταία φορά και αγαλλίασες και θράφηκες από θαυμασμό για το δημιούργημά σου; Πότε χάρηκες πραγματικά;  Πότε γέλασες με την καρδιά σου; Πότε έπαιξες; Πότε ονειρεύτηκες; Πότε έζησες, τελευταία φορά;

Θυμάσαι;

Αυτή είναι η φυσική σου κατάσταση. Αυτό είναι το φυσιολογικό, για όλους μας σ’ αυτή τη ζωή. Αυτή είναι η κατάσταση υγείας που όλοι λαχταράμε:

Το να γίνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε, υπερνικώντας κάθε τι που μας εμποδίζει, ή μας αποπροσανατολίζει απ’ αυτό.

Η επιλογή, είναι πάντα δική μας. Και μπορεί να είναι εύκολη, αρκεί να θυμόμαστε πάντα ποιο είναι το φυσιολογικό.

ΑΓΑΠΗ      ⇒       ΑΞΙΑ    ⇒       ΕΠΙΛΟΓΗ

Γιαννούλα Ρουσοδήμου
Φαρμακοποιός- Holistic Life Coach

The post ΕΣΥ, ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ; first appeared on Holistic You.