Συνήθως θεωρούμε φυσικό να κινούμαστε στη ζωή, ανάμεσα στο τι πρέπει και στο τι μπορεί να γίνει, παραβλέποντας αυτό που πραγματικά, θέλουμε να γίνει.

Κάνουμε αυτό γιατί πρέπει, άσχετα αν το θέλουμε ή όχι. Κάνουμε το άλλο, γιατί αυτό μπορεί να γίνει, ακόμη κι αν δεν είναι αυτό, που εμείς θέλουμε να γίνει.

Όμως ποιος αποφασίζει για τη ζωή μας τελικά; Ποιος ορίζει τα πρέπει, ποιος τα όρια του μπορώ;

Αν καθίσουμε να σκεφτούμε πραγματικά πόσα πράγματα κάνουμε κάθε μέρα, που μέσα μας δε νιώθουμε ότι θέλουμε, ή ότι είναι ηθικό και δίκαιο για τον εαυτό μας να γίνουν, θα μετρήσουμε άλλους τόσους τρόπους, που κακοποιούμε τον εαυτό μας καθημερινά.

Αν αναλογιστούμε πόσα πράγματα κάνουμε με τρόπους που μας καταπονούν, ή μας στεναχωρούν, ενώ θα μπορούσαμε να δράσουμε με τρόπους που να μας ευχαριστούν, που μας φέρνουν χαρά και ικανοποίηση, πραγματικά θα απογοητευθούμε

Πώς μπορούμε όμως, να αλλάξουμε πάνω σ’ αυτό;

Κατ’ αρχήν, χρειάζεται να αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα της επιλογής.

Αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αξίζουμε να έχουμε επιλογές, αλλά και ότι έχουμε τη φυσική δύναμη να επιλέγουμε τη ζωή μας.

Αν δεν έχουμε πίστη στην αξία μας  και στη δύναμή μας, κανείς δεν πρόκειται να μας προσφέρει τη δυνατότητα να επιλέξουμε, για ό,τι μας αφορά.

Αυτή η δυνατότητα δε χαρίζεται σ’ αυτόν τον κόσμο. Αυτή η δυνατότητα, μόνο κερδίζεται.

Τώρα, μπορεί να σκέφτεστε ότι οι συγκυρίες της ζωής, η κακία κάποιων ανθρώπων, η σκληρότητα του κοινωνικού συστήματος, ίσως να μη σας αφήνουν περιθώρια να αναγνωρίσετε στον εαυτό σας κάτι τέτοιο.

«Σίγουρα, δεν μπορείς να ελέγξεις τι έρχεται κατά πάνω σου κάθε στιγμή, μπορείς όμως να ελέγξεις, τι θα αφήσεις να περάσει μέσα σου».

Αυτό που έρχεται καταπάνω σου, θα καθορίσει τη ζωή σου μόνο εφόσον επιτρέψεις να εισέλθει μέσα σου. Και αν μεν είναι ευχάριστο και βελτιώνει τη ζωή σου, καλώς. Αν όμως είναι δυσάρεστο, καθηλωτικό, βαρύ, ή και τραγικό ακόμη, αφήνοντάς το να περάσει μέσα σου μπορεί να σε συντρίψει.

Μπορεί να μπερδέψει, ή να εξουδετερώσει τη σκέψη σου. Μπορεί να ματώσει το συναίσθημά σου. Μπορεί ακόμη, να αρρωστήσει, ή και να σκοτώσει το σώμα σου.

Όπως ξέρετε, κανείς δεν αρρωσταίνει από την χαρά του. Μπορεί να πεθάνει από χαρά, αλλά δεν αρρωσταίνει από χαρά. Όλες σχεδόν οι αρρώστιες, ξεκινούν από δυσάρεστες σκέψεις και συναισθήματα.

Και πότε οι δυσάρεστες σκέψεις και τα συναισθήματα μας αρρωσταίνουν;

Μα, όταν δεν ασκούμε το δικαίωμα επιλογής της στάσης μας, απέναντί τους.

Και γιατί δεν το ασκούμε;

Γιατί δεν πιστεύουμε ότι το έχουμε δικαιωματικά, ή ότι μας αξίζει να το έχουμε.

Ποιός φταίει λοιπόν, που παραιτούμαστε από το δικαίωμά μας να επιλέγουμε τη στάση μας απέναντι στις συγκυρίες;

Η χαμηλή αυτοεκτίμησή μας. Το να μην πιστεύουμε, όχι ότι αξίζουμε πολλά, αλλά ότι αξίζουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Και τα αξίζουμε, όχι γιατί κάναμε κάτι καλό, αλλά γιατί είμαστε ολόκληροι, ΤΟ ΚΑΛΟ. Κι αν δεν λειτουργούμε έτσι, μπορούμε να λειτουργήσουμε αν θυμηθούμε ποιοί είμαστε.

Αν  θυμηθούμε τη βασική μας σύνθεση. Γιατί  αν τη θυμηθούμε, όλα στη ζωή μας θα γίνουν πολύ πιο εύκολα

Ποια είναι αυτή;

Η βασική μας σύνθεση είναι η ΑΓΑΠΗ.

Αν μείνουμε σε πλήρη ταύτιση με τη σύνθεσή μας, αναγνωρίσουμε τη φύση μας δηλαδή, όλα μπορούν να γίνουν ευκολότερα.

Ποια αγάπη; Να δώσουμε αγάπη; Να πάρουμε αγάπη;

Σε κανέναν δεν αρέσει να δίνει. Όλοι λέμε κάποια στιγμή: «Κουράστηκα να δίνω».

Ο.κ. Μια χαρά, κουράστηκες. Αν όμως αγαπούσες τον εαυτό σου, θα κουραζόσουν να τον αγαπάς; Ρωτήστε τον εαυτό σας. Θα κουραζόσασταν ποτέ, να σας αγαπάτε;

Γιατί δεν θα κουραζόσασταν; Γιατί όσο και να σας αγαπήσετε, ποτέ δεν θα είναι αρκετό.

Κι ας πούμε ότι σας αγαπάτε πολύ. Πόσο πολύ σας αγαπάτε; Τόσο, που μπορείτε να αγαπήσετε κι άλλους; Γιατί για να αγαπήσεις άλλους, πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου. Να τον αγαπάς τόσο, που να ξεχειλίσει η αγάπη σου σ΄αυτόν και να αρχίσει να ρέει προς τους άλλους.

Αγαπάς τόσο τον εαυτό σου, που να γεμίσεις μέσα σου και να ρέει η αγάπη σου προς τους άλλους;

Μπορεί να ακούγεται κάπως γραφικό, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας.

Είπαμε και άλλες φορές ότι το συναίσθημα της αγάπης, μας ανεβάζει δονητικά στα 200+hz. Ακόμη και η ευχαριστία, το χαμηλότερο δονητικά από τα θετικά συναισθήματα, δονείται στα 45hz.

Aν σκεφτούμε ότι τα προβλήματά μας ξεκινάνε από θλίψη, φόβο, δυσαρέσκεια, ενόχληση, υπερηφάνεια, εκνευρισμό, θυμό, υποτίμηση, αίσθηση υπεροχής, οίκτο, μεγαλομανία κι ότι κανένα απ’ αυτά δεν δονείται σε συχνότητα πάνω από 3,1 hz, τι μπορεί να μας βλάψει αν διατηρήσουμε τις δονήσεις μας έστω στα 45hz της ευχαριστίας;

Και δεν χρειάζεται καν, η ευχαριστία να κατευθυνθεί κάπου έξω. Ας ευχαριστούμε τον εαυτό μας μόνο επειδή υπάρχει, όχι απαραίτητα επειδή κάτι σπουδαίο πέτυχε.

Πόσο δύσκολο είναι, να το νοιώσουμε αυτό; Πόσο εύκολο είναι;

Είναι δύσκολο, αν δεν αποδεχθούμε την αξία μας σαν ύπαρξη και μόνο.

Είναι εύκολο, αν σκεφτούμε ότι τον κόσμο τον επηρεάζουμε με αυτό που είμαστε κι όχι με αυτό που κάνουμε.

Το τι κάνουμε, είναι η έκφραση αυτού που είμαστε.

Και αυτό που είμαστε, πριν επηρεάσει τον κόσμο, επηρεάζει εμάς.

Το ζήτημα δεν είναι, πόσο σημαντικοί είμαστε. Το ζήτημα είναι να έχουμε συναίσθηση, του πόσο σημαντικοί είμαστε.

Γιατί αν δεν έχουμε αληθινή συναίσθηση αυτού, δεν θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να επιλέξει τη ζωή του, ακριβώς επειδή αμφιβάλλουμε για το αν αξίζουμε ώστε να διεκδικήσουμε τον έλεγχο της ζωής μας, κάνοντας επιλογές.

Μπορεί τώρα να στεκόμαστε μπροστά σε κάθε συγκυρία κι αν το περιβάλλον μας τη χαρακτηρίσει ως καταστροφή, τη βλέπουμε σαν καταστροφή, αν τη χαρακτηρίσει ευτυχία, τη νομίζουμε κι εμείς ευτυχία, άσχετα αν μέσα μας δεν αισθανόμαστε πραγματικά έτσι.

Τι γίνεται όμως όταν αγαπάμε τον εαυτό μας;

Όταν τον αγαπάμε, αναγνωρίζουμε την αξία του, οπότε τον φροντίζουμε. Δεν τον κακοποιούμε. Θέλουμε να περνάει καλά, να ζει τη ζωή σε όλες της τις διαστάσεις.

Η ψυχή μας ήρθε στη Γη για να απολαύσει την υλική δημιουργία, να δημιουργήσει η ίδια, να χαρεί, να γελάσει, να παίξει, να ονειρευτεί.

Για θυμήσου: Πότε δημιούργησες τελευταία φορά και αγαλλίασες και θράφηκες από θαυμασμό για το δημιούργημά σου; Πότε χάρηκες πραγματικά;  Πότε γέλασες με την καρδιά σου; Πότε έπαιξες; Πότε ονειρεύτηκες; Πότε έζησες, τελευταία φορά;

Θυμάσαι;

Αυτή είναι η φυσική σου κατάσταση. Αυτό είναι το φυσιολογικό, για όλους μας σ’ αυτή τη ζωή. Αυτή είναι η κατάσταση υγείας που όλοι λαχταράμε:

Το να γίνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε, υπερνικώντας κάθε τι που μας εμποδίζει, ή μας αποπροσανατολίζει απ’ αυτό.

Η επιλογή, είναι πάντα δική μας. Και μπορεί να είναι εύκολη, αρκεί να θυμόμαστε πάντα ποιο είναι το φυσιολογικό.

ΑΓΑΠΗ      ⇒       ΑΞΙΑ    ⇒       ΕΠΙΛΟΓΗ

Γιαννούλα Ρουσοδήμου
Φαρμακοποιός- Holistic Life Coach

The post ΕΣΥ, ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ; first appeared on Holistic You.

(Απόσπασμα από επιστολή μιας φίλης μου γιατρού. Δημοσιεύεται με την άδειά της).

“…Είμαστε σε μια συνεχή έρευνα. Ψάχνουμε, ανακαλύπτουμε, επινοούμε συνεχώς νέες μεθόδους, διαδικασίες, φάρμακα για την ανακούφιση και τη θεραπεία των ασθενών μας.

Ξενυχτάμε πάνω από δοκιμαστικούς σωλήνες σε ανήλιαγα εργαστήρια, ψάχνοντας για το φάρμακο που θα προσφέρει στον άνθρωπο την τέλεια υγεία, την απόλυτη ανεμελιά. Δημοσιεύουμε τις ανακαλύψεις μας με τεράστια, κεφαλαία γράμματα. και βαρύγδουπους τίτλους.

Κι όμως, παρά τις ατέλειωτες ώρες, μέρες, χρόνια έρευνας και αμέτρητες ανακαλύψεις προς όλες τις πιθανές κατευθύνσεις, ξεχάσαμε να εξερευνήσουμε τον παράγοντα Α.

Ήταν μπροστά μας από την αρχή και λογικά, έπρεπε να αρχίσουμε απ’ αυτόν την όποια μας έρευνα. Αλλά είναι χαρακτηριστικό της φύσης του ανθρώπου, να ψάχνει σε μακρινά και δύσβατα μονοπάτια το «άνθος της ζωής» και να το βρίσκει τελικά, αν και όταν, αποκαμωμένος πια, επιστρέψει,-αν αποφασίσει να επιστρέψει-, στην αρχή του.

Περάσαμε πολλά χρόνια στα θρανία, στερηθήκαμε πολλά από τη νεανική μας ζωή, για να είμαστε σε θέση ως ενήλικες, να ανακουφίζουμε ή να θεραπεύουμε ανθρώπους από τις αρρώστιες τους. Διαβάσαμε ολόκληρες βιβλιοθήκες συγγραμμάτων, μάθαμε τα φάρμακα απ’ έξω κι ανακατωτά, βασανίσαμε χιλιάδες πειραματόζωα ψάχνοντας επιβεβαίωση για τις εμπνεύσεις μας.

Όταν όμως ήρθαμε απέναντι στους ασθενείς, στους ανθρώπους που εμπιστεύτηκαν τις γνώσεις και την εμπειρία μας για να ανακτήσουν τη χαμένη τους υγεία, διαπιστώσαμε ότι ήμασταν πολύ λίγοι, για το ρόλο του θεραπευτή.

Είχαμε συνηθίσει να φερόμαστε στους ανθρώπους, σαν όντα ελαττωματικά, που εμείς θα επιδιορθώναμε με τις γνώσεις μας κι όχι να τους προσεγγίζουμε σαν μαθητές, ερευνητές των διεργασιών που είχαν γίνει μέσα τους και τους είχαν οδηγήσει να νοσήσουν. Και προσωπικά, δεν θα το είχα δει ποτέ έτσι, αν φοιτήτρια ακόμη, δεν βρισκόμουν μπροστά σε μια περίπτωση πραγματικής, θεραπευτικής πρακτικής:

Ο ασθενής κειτόταν στο κρεβάτι με δυνατό πόνο στην πλάτη, στο ύψος του διαφράγματος, που του έκοβε την αναπνοή. Ο γιατρός ήρθε εσπευσμένα. Κάθισε δίπλα του. Μου επέτρεψε να καθίσω κοντά του, γιατί οι «νεότεροι πρέπει να μαθαίνουν από τους παλιούς» είπε.

Αφού ρώτησε πώς συνέβη το περιστατικό, πότε και υπό ποιες συνθήκες, εξέτασε κλινικά τον ασθενή και ρώτησε το ιστορικό του. Μετά, ζήτησε από τους οικείους του, να βγουν από το δωμάτιο. Έκλεισε την πόρτα και κάθισε κοντά του. Του χαμογέλασε με κατανόηση και τον ρώτησε ποια ήταν η εσωτερική του αίσθηση για το συμβάν. Πώς πραγματικά νομίζει, ότι προέκυψε. Τι σκεφτόταν εκείνη την ώρα, τι σκεφτόταν όλη τη μέρα, τι είχε δει στον ύπνο του το προηγούμενο βράδυ, τι πίστευε ότι έφταιξε και κατέληξε να αρρωστήσει.

Τον ρώτησε αν έχει παράπονο μέσα του για κάτι, αν τρέφει αρνητικά συναισθήματα για κάποιον άνθρωπο (δεν τον ενδιέφερε για ποιόν), αν πιστεύει ότι δεν αναγνωρίζονται οι προσπάθειές του σε κάποιον τομέα, αν έχει καλές σχέσεις με τον εργοδότη του και τους συναδέλφους του, αν διατηρεί ζεστές σχέσεις με τα μέλη της οικογένειάς του και τους φίλους του.

Στο τέλος, τον ρώτησε αν μπορεί να διακρίνει, τι πιστεύει ότι πρέπει ν’ αλλάξει στην καθημερινότητά του, ώστε να μην είναι ανάγκη να πονάει και να του κόβεται η αναπνοή. Δεν παρέλειψε να του τονίσει από την αρχή, ότι είχε έρθει εδώ ως σύμμαχος και δεν θα πρόδιδε την εμπιστοσύνη που θα του έδειχνε.

Ο ασθενής απάντησε σε όλα με ειλικρίνεια, πιστεύω. Δεν θα σας δώσω τις απαντήσεις, αλλά θα αναφέρω μόνο, ότι εκείνο που παρατήρησα ήταν, ότι σταδιακά υποχώρησαν από το πρόσωπό του οι γκριμάτσες του πόνου, το σώμα του τεντώθηκε σιγά σιγά και στο τέλος, βρέθηκε να κάθεται κι όχι να είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι.

Ο γιατρός είχε ακούσει με προσοχή όλες τις απαντήσεις και τον είχε ενθαρρύνει να τακτοποιήσει το συντομότερο, με παλικαρίσια τόλμη, τις όποιες εκκρεμότητες ένοιωθε μέσα του ότι είχε στη ζωή του. Του είπε να περάσει από το ιατρείο του, όταν θα μπορούσε πλέον να περπατήσει τέλεια, να του πει μόνος του ότι είναι πλέον καλά.

Οι τελευταίες στιγμές, ήταν σαν αποχώρηση από συνάντηση καρδιακών φίλων. Ο γιατρός αγκάλιασε σφικτά για λίγα δευτερόλεπτα τον ασθενή, βεβαιώνοντάς τον ότι έχει εμπιστοσύνη στην ικανότητά του να διορθώσει εκ βάθρων, όλα τα δυσμενή ζητήματα που τον καταπονούν. Χαιρετήσαμε και βγήκαμε από το δωμάτιο.

Στο καθιστικό, περίμενε η σύζυγος και η θυγατέρα του ασθενούς. Ο γιατρός έγραψε μια συνταγή και οδηγίες για περαιτέρω εξετάσεις. Ζήτησε επίσης, να απομακρυνθούν από το υπνοδωμάτιο τα κόκκινα υφάσματα και αντικείμενα και να αντικατασταθούν με άλλα, σε αποχρώσεις του σιέλ, ώστε να βοηθηθεί η αποχώρηση του πόνου.

Πήρε την αμοιβή του, χαιρέτησε και βγήκε. Τον ακολούθησα. Είχα χιλιάδες απορίες στο μυαλό μου. Η επίσκεψη είχε διαρκέσει πάνω από μία ώρα. Η χρηματική αμοιβή, ήταν σχετικά μικρή αναλογικά, για τον γιατρό.

Όταν φτάσαμε στο ιατρείο, βρήκα την ευκαιρία να λύσω τις απορίες μου.

Τον ρώτησα γιατί ξόδεψε τόση ώρα για έναν ασθενή. Μου απάντησε ότι δεν ξόδεψε, επένδυσε ώρα σε έναν ασθενή, που συναντούσε για πρώτη φορά. Αυτό, θα του εξοικονομούσε χρόνο στη συνέχεια, αν ο ασθενής συνέχιζε μαζί του, ώστε να καταλαβαίνει γρήγορα και ευκολότερα, τις πιθανές ρίζες των μετέπειτα προβλημάτων που τυχόν παρουσίαζε.

Ακολούθησαν πολλές άλλες ερωτήσεις και απαντήσεις. Στο τέλος μου είπε:

«Γι’ αυτά που ρωτάς, οι απαντήσεις πηγάζουν από την συνεκτίμηση στη θεραπεία του παράγοντα Α: Άνθρωπος → Αγάπη → Αποδοχή.

Ο άνθρωπος επιτρέπει την αρρώστια στον εαυτό του, γι’ αυτό πρέπει ο γιατρός με αγάπη για τον ασθενή του, -όποιος κι αν είναι αυτός-, να αποδεχθεί τη δική του οπτική για τη αρρώστια αυτή. Θεραπευτικά, ο γιατρός θα δράσει όπως χρειάζεται, αλλά όχι μόνο θα επιτρέψει, αλλά και θα ενθαρρύνει τον ασθενή του, να λύσει το συναισθηματικό, πνευματικό ή νοητικό μπλοκ, που διεγείρει την αρρώστια του.

Θα είχαμε μεγαλύτερα ποσοστά θεραπευμένων και πιο μόνιμες θεραπείες, αν είχαμε μάθει να μην παραβλέπουμε αυτόν τον παράγοντα Α σε κάθε ασθένεια, όσο σοβαρή κι αν είναι. Αυτή η γνώση, έχει δυστυχώς αποσιωπηθεί. Κι όμως, θα μπορούσε να οδηγήσει με ασφάλεια, ακόμη και στην αυτοθεραπεία…”.

Γιαννούλα Ρουσοδήμου
Φαρμακοποιός – Holistic Life Coach

The post Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ Α first appeared on Holistic You.